落了白

蹁跹蝶影度芳华

<p class="ql-block">虞美人·落了白</p><p class="ql-block"> 文/蹁跹蝶影度芳华</p><p class="ql-block">少年心似梨花雪,素净无尘屑。</p><p class="ql-block">中年身逐柳花斜,漂泊天涯孤影伴风沙。</p><p class="ql-block">老来鬓映芦花月,历尽风霜冽。</p><p class="ql-block">此生何事惹飞花,一任飘零江海自嗟呀。</p> <p class="ql-block">此词以梨花、柳花、芦花串起一生心境,自少年澄澈,历中年漂泊,至暮年清寂。写尽半生风霜、天涯孤影,末句寄慨飘零,语淡而情深,苍凉中自有风骨,恰如一世尘霜落尽,唯余月色江声,默然自叹。</p> <p class="ql-block">相见欢·落了白</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">枝头飞尽残红,</p><p class="ql-block">月溶溶。</p><p class="ql-block">怒马鲜衣, 何处觅行踪。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">梨花月,</p><p class="ql-block">柳花雪,</p><p class="ql-block">梦成空。</p><p class="ql-block">只剩一肩霜发舞西风。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">调笑令.飘摇</p><p class="ql-block">青草,青草,</p><p class="ql-block">遍野葳蕤花老。</p><p class="ql-block">一庭芳坠风摇,</p><p class="ql-block">万缕愁随絮飘。</p><p class="ql-block">飘絮,飘絮,</p><p class="ql-block">游子天涯归否?</p> <p class="ql-block">时光煮雨.浮生三幕</p><p class="ql-block">文/张付卫</p><p class="ql-block">浓墨洇开烟水间,万垂丝线钓珠圆。</p><p class="ql-block">拎鞋赤足童无忌,顶笠追蜓影自翩。</p><p class="ql-block">一夜蕉声催鬓白,半生云色涨眉川。</p><p class="ql-block">杖音欲叩青苔巷,旧伞欹斜非少年。</p> <p class="ql-block">这首诗以雨为线索,串联起人生三个阶段的画面,满是时光流转的感慨,白话文解释如下:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">开头两句写雨景:墨色般的浓云在烟水间晕染开来,无数雨丝像垂落的丝线,“钓”起一颗颗圆润的雨珠(雨珠滴落水面或叶尖的样子)。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">接着是童年的场景:孩子提着鞋子、光着脚丫,在雨里肆无忌惮地玩闹;顶着斗笠追逐蜻蜓,身影轻快地翻飞,自在又活泼。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">然后转到中年的沧桑:一夜雨打芭蕉的声响,仿佛催着鬓角早早染上了白霜;半生的岁月里,像云色般浓重的愁绪,渐渐漫涨在眉峰间(皱纹如山川,藏满了积压的心事)。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">最后是暮年的回望:拐杖敲击地面的声音,像是要叩开那条长满青苔的老巷,可歪斜的旧伞下,站着的早已不是当年的少年了。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">全诗像三幕人生短剧,借雨景串联起童年的天真、中年的沉重、暮年的怅然,藏着时光“熬煮”岁月的滋味。</p>