作者马仲喜 <p class="ql-block ql-indent-1">岁月荏苒,去日匆匆。一则可叹,一则可咏。叹时不我待,力不从心;咏乡土风物,市井人情。这12首本事诗,记载的都是我的经历及闻见。个人际遇,未遑禁忌,发而吟之,不掩情怀而已。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">一、老家</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">故里寻亲多发小,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">乡音入耳胜筝琶。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">天涯梦里身如叶,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">辗转飘摇落老家。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:</p><p class="ql-block ql-indent-1">我的老家在黑龙江省兰西县。1963年我上大学后就离开了家乡,至今已60多年了。虽阔别如此,还是常常能梦见老家:土坯房,辘轳井,泥土路,童年玩伴,依稀犹在焉。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">二、不舍</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">凄凄冷夜记曾经,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">有眼殷殷壁上睁。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">应是阿爹情不舍,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">欲将不舍诉叮咛。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:我四岁时慈父见背。记忆最深的是父亲去世的当晚,墙上有个眼睛一眨一眨地盯着我,我吓得往母亲怀里钻,她却什么也看不见。心理学的解释是由重大变故引起的“儿童幻视”。我的理解是:我父爱子之心,情有不舍,殷殷垂顾于我。这足以证明灵魂是存在的,是可以被感知的。(个人际遇,谢绝訾议)</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">三、萱堂</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">乳汁难饱再浆汤,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">袄袖接长也换装。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">愿将慈恩携入梦,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">莱衣膝下慰萱堂。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:</p><p class="ql-block ql-indent-1">父亲去世后,母亲待我不离不弃。尽管家境贫寒,也一直坚持供我读书。我结婚后,又帮我们带大两个孩子。等我在城市里有了住房可以接她来安度晚年时,她却溘然长逝了。呜呼!“子欲养而亲不待”,留下了终生遗憾。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">四、碑铭</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">镌成日历警中华,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">勒记碑铭九一八。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">石上弹痕如血泪,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">痛心望作断肠花。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:沈阳“九一八历史博物馆”门前,矗立着一方巨石,将1931年9月18日夜,镌成一页残破的日历,名曰“残历碑”。我在北大营工作期间,天天路过此地。远远望去,石碑上凿成的累累弹痕犹如滴滴血泪,特别刺眼扎心。难忘啊九一八!大好河山,一夜沦陷。亡国大恨。岂可轻易消弭哉?</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">五、奇想</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">竞霸争雄不暂休,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">史书一部乱从头。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">西游读罢生奇想,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">花果山中作美猴。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:我1944年生人,生肖属猴,自然已是一只老猴。这老猴十分向往清平世界,乐见燕舞莺歌。然而一读史书,便见刀光剑影,从未休止过。一看现实,更是杀伐不断,所谓联合国也束手无策。如此世界还有意思吗?于是想起《西游记》中的花果山。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">六、朦胧</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">有诗读罢似腾空,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">身在浓云密雾中。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">莫道朦胧即为美,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">思来想去总朦胧。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:最近读到一首现代诗(为避免麻烦,隐去诗题及作者),读罢竞不知所云。有人说这是朦胧派,已成为一种诗体。我不解,且大不以为然。美,首先要被人的生理感官(视、听、触、尝、嗅)所感知,在感知的基础上,才能生发各种样态的美。如果让人无从感知,那不叫美。若强名之,只能叫玄虚。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">七、妙药</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">喟叹每闻贪腐多,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">无方可治梦南柯。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">我研妙药非丸剂,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">只读红楼好了歌。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:向全社会公布军队和地方高层腐败者名单,说明党中央反腐的强度力度确实很大。然而贪官们前仆后继,并不收手。我忽发奇想:可以让那些位高权重者,每天读一遍《红楼梦》的“好了歌”,想一想什么是“好”,何时是“了”,或可因看透人生而有所收敛或清醒?奈何不得他,聊发一噱耳。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">八、苏堤</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">除患安民俱有功,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">三州何以概平生?</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">苏堤柳浪千年后,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">莺燕犹啼溢美声。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:应朋友之邀到惠州游览,没想到惠州与杭州一样,也有个苏堤。这是苏轼绍圣元年(1094年)被贬到此地,见百姓涉水艰难而捐资修建的。苏轼一生虽屡遭贬谪,却不忘关心民生疾苦。徐州、杭州、颍州、惠州、儋州、密州,凡是他任职的地方,都留下了治理灾害,改善民生的利民工程,而苏轼对自己杰出的治理之功毫不在意。临终前犹调侃自己曰:“问汝平生功业,黄州惠州儋州。”(三个最落魄的地方)</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">九、岩崖</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">圆滑卵石岸边闲,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">柔软泥沙水底眠。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">唯有岩崖犹惕励,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">推沙阻浪拒谦谦。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:保亭有一条七仙河。我常来河边静坐。圆滑的卵石,柔软的泥沙,峭立的岩崖,多像生活中的各类人啊。在当今这个跟风随潮,泥沙俱下的社会里,少有岩崖气概之人(郑强教授是个例外),于是不免感慨系之。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">十、鸥鸟</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">欢声啸叫似鸣琴,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">三五盘旋与客亲。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">性体憨痴尤似我,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">相逢都是有缘人。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:去三亚有时到海边坐坐。见鸥鸟飞旋啸叫,有些飞得很近很低,似欲要人喂食。于是想起“鸥鸟忘机”的典故。说人与鸥鸟接触,若心地纯正无加害之心,则鸥鸟近人;若存有暗算抓取的歪心思,则鸥鸟远离。看来鸥鸟表面憨痴,而心机灵敏,比我强多了。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">十一、椰子</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">熏风霉雨入椰林,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">玉润坚怀拒染身。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">倘若高洁人不信,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">敞开胸腹证清纯。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:说起海南的水果,椰子是独具特色的。其汁可直接饮,其肉瓤可做菜,其老壳可做工艺品。当你在炎炎烈日下,砍开椰子的青壳,插入吸管,吸吮清凉的椰子水解渴消暑时,那股清爽劲儿沁入心脾,快意至极。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">十二、缤纷</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">薄暮晚风情趣人,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">涌来广场共缤纷。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">舞争柔美歌争亮,</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:20px;">闲煞中天月一轮。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">本事:海南保亭有个“七仙广场”,据说是海南最大的少数民族文化广场,曾获“全国特色文化广场”称号。每到傍晚,这里歌天舞地,人声鼎沸,场面十分火爆。我也时常来此坐观其盛,感受四海升平。</p> 文学小常识 <p class="ql-block"><b style="font-size:20px;">本事诗:</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">唐代孟棨的诗论著作《本事诗》,以记录诗歌创作背景为宗旨,保存了大量唐代诗人的奇闻轶事。由此演变下来,近代苏曼殊创作了组诗作品,形成了记录诗歌创作背景的文学体裁,即本事诗。此类诗因“本事”而作,写的都是真人真事。</p> 编 后 <p class="ql-block"><b style="font-size:20px;">印子的感言:</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">仲喜的十二首诗文,题材广泛涵盖丰富,它从故土亲情到历史感怀,从对社会世事的细腻观察到发自内心的咏物,令人读了自然感得到作家内心世界的丰盈与笔力的娴熟。</p><p class="ql-block ql-indent-1">十二首诗,看得出来是一气呵成,因此读起来,明显感得到了自然顺畅淳朴,读之与气共,赏之括心胸。比如第一首《老家》里的那句“天涯梦里身如叶,辗转飘摇落老家”还有《萱堂》里的“愿将慈恩携入梦,莱衣膝下慰萱堂。”也正是因《萱堂》中母爱细节的落笔,让你读起来,才更令人感慨不已。《萱堂》这一母爱题材,极其动人,可见人生中的养育之恩之情,只要一语中的,绝对胜过千言万语。</p><p class="ql-block ql-indent-1">读了仲喜的诗文,心生深深敬意,但若不细品,则感不到其中份量!</p><p class="ql-block ql-indent-1">《老家》结句极好极佳。“身如叶”,落老家“很有份量”;《奇想》表面童真奇想,但藏着深沉。《妙药》直面社会时弊,也很有担当。《缤纷》笔调轻快,闲煞用的好。《椰子》很有意思,其拟人写法令人赞叹!</p><p class="ql-block ql-indent-1">“本事诗”,三个字,感到新鲜,如果不是作家仲喜提及,我至今还不明了!</p> <p class="ql-block"><b style="font-size:20px;">兴汉的感言:</b></p><p class="ql-block ql-indent-1">仲喜:我们静静地坐在往事的末端,再回首,往事并不如烟,来路并不寂寞。我们的灵魂之花碎了一地,想起鲁迅先生“朝花夕拾”之意境,对仲喜兄的本亊诗难掩喜爱之情,且他的所有认知我全都赞同!不管有无来世,我们今世都要活个自己明白,起码做个不忘初心的“两头真”。作为自己历史的主人翁,我们有权讲述自己的跌打碰撞,挣扎沉浮,我们乐见欺负我们的人被历史淘汰,我们乐享挨过饿的胃肠对美食的热爱。我们在河东河西的变迁中,获得了更加成熟的经验和教训,赢得了臧否品评人事的时空。怀旧的过程,品评的思索,我们的身心拥有了无法估量的滋润和快乐!仲喜兄的乐观畅达、思虑深邃,令人叹服!十二首诗作收藏学习![抱拳][抱拳][抱拳]</p><p class="ql-block ql-indent-1">【作者赵兴汉,原沈阳军区后勤第四分部部长,正师职。】</p>