雪域高原的祝福

故乡的原风景

<p class="ql-block">白帐临风草色青,羊群散作云边星。</p> <p class="ql-block">雪岭静垂天幕阔,经幡翻作梵音轻。</p> <p class="ql-block">我坐帐前煮酥油,风来忽觉心自宁——</p> <p class="ql-block">原来山不言高远,只把苍茫,轻轻铺进我眼底。</p> <p class="ql-block">黑獒卧影似磐石,白羊低首嚼春光。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">五彩经幡绕帐舞,石堆静立溪水旁。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">野花不争谁为主,一溪清响落山梁。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">雪峰在远,不近不退,只把澄澈,年年映我煮茶的铜壶。</p> <p class="ql-block">帐前卧犬知风暖,羊影斜移草色深。</p> <p class="ql-block">经幡如语,石堆如诺,溪流蜿蜒似旧吟。</p> <p class="ql-block">花不问名,水不问源,只向山脚轻轻弯身——</p> <p class="ql-block">而雪峰垂眸,把整片蓝,都借给了这低处的安顿。</p> <p class="ql-block" style="text-align:center;">雪域高原的祝福</p> <p class="ql-block">石堆旁溪水初涨,野花浮在光里摇晃。</p> <p class="ql-block">藏獒半眯眼,绵羊嚼着风,经幡在风里翻书页。</p> <p class="ql-block">我数过三片云飘过雪顶,又见一只雀停在幡角——</p> <p class="ql-block">原来最深的静,不是无声,是万物各守其时,各安其位。</p> <p class="ql-block">三只羊,一只獒,一帐白,一溪清。</p> <p class="ql-block">石堆不言,野花自开,经幡把风译成低语。</p> <p class="ql-block">我坐在帐帘半卷处,看阳光一寸寸爬上雪线——</p> <p class="ql-block">山不催人,人亦不赶山;只把日子,过成溪边一朵未名的蓝。</p> <p class="ql-block">雪岭为屏,溪作弦,羊群是散落的音符。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">藏獒卧成句读,经幡飘成余韵。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我取一瓢水,映见山影、云影、自己微小的倒影——</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">原来所谓远方,不过是从帐门望出去,心忽然松开的那一瞬。</p> <p class="ql-block">–</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">以高原帐居为眼,以静为骨,以物为友。不写人迹喧哗,只写风过经幡、羊嚼春草、溪绕石堆、雪守远峰。所有“我”,不是闯入者,而是被山野默许留下煮茶的人。字未提“修行”,而处处是修行;未说“永恒”,却见溪流年年、雪峰岁岁、经幡代代——原来最辽阔的安宁,就藏在这低垂帐帘后,一呼一吸之间。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>