神貂侠吕 第二十三回

寒江钓叟

<p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0);">第二十三回 雪中炭</b></p><p class="ql-block">建安十二年冬,许昌大雪不止。</p><p class="ql-block">貂蝉居宣文坊,已五百五十日矣。</p><p class="ql-block">自凌云阁宴罢,宣文坊外明桩暗哨又添三成。往日可隔五日一出的采买,如今亦被限制,须提前三日禀报,由丞相府派人“陪同”入市。名曰护卫,实为监视。</p><p class="ql-block">貂蝉安之若素。</p><p class="ql-block">唯每至夜深,她独坐灯下,将那柄竹扇置于案头,扇面“淡泊明志”四字,墨迹犹新。</p><p class="ql-block">诸葛亮去已半年矣。</p><p class="ql-block">腊月初三,顾长风自外归,神色有异。</p><p class="ql-block">“夫人,荀公达传信——司马懿近日频召方士入府,所议者非丹术,乃‘铜镜’二字。”</p><p class="ql-block">貂蝉搁笔。</p><p class="ql-block">“铜镜?”</p><p class="ql-block">“是。”顾长风压低声音,“公达细作冒死窥得,司马懿密室中悬一图,图上绘七片残镜,分布四方。皖城、江东、许昌……皆有标注。”</p><p class="ql-block">貂蝉掌中虽无残片,然闻言之际,指尖仍微微一凉。</p><p class="ql-block">七年之期。</p><p class="ql-block">司马懿等的,从来不是她,亦非吕布,而是镜厄应劫的那一刻。</p><p class="ql-block">她沉吟良久,忽问:</p><p class="ql-block">“荀军师可曾言,司马懿近日与何人往来最密?”</p><p class="ql-block">顾长风道:“有一人,姓华名歆,字子鱼,现任议郎。此人曾为豫章太守,与江东颇有渊源。司马懿每召方士,华歆必在座。”</p><p class="ql-block">貂蝉眸光微动。</p><p class="ql-block">华歆。此人她听说过,汉室老臣,然与江东孙氏有旧。昔年孙策定江东,华歆举豫章以降,孙策待以上宾之礼。后曹操征召,华歆入许昌,与江东渐行渐远,然旧谊未绝。</p><p class="ql-block">司马懿与华歆往来,所图者……江东?</p><p class="ql-block">她缓缓阖目。</p><p class="ql-block">窗外雪落无声,窗内炭火微红。</p><p class="ql-block">腊月初八,腊八节。</p><p class="ql-block">宣文坊得皖城急报。吕布手书,依旧厚厚一叠。</p><p class="ql-block">首数页记吕安:开蒙已读《论语》,庞统夸他聪慧,吕布说“某小时候不识字,安儿比某强”。他会写“父”字,会写“母”字,写得最好的那个“母”字,压在枕下,等娘亲归来看。</p><p class="ql-block">次数页记吕定:三岁半,话多如雀,每日问“娘亲什么时候回来”。庞统骗他说“雪融了就回”,他便日日趴在窗台上看雪,盼雪化。</p><p class="ql-block">末页:“某每日抱定儿登城北望。雪积肩甲,定儿问:爹爹在看什么?某说:看娘亲归来的路。”</p><p class="ql-block">貂蝉持信,久久不语。</p><p class="ql-block">阿鸢在侧,已红了眼眶。</p><p class="ql-block">貂蝉将信折好,收入枕匣。那枕匣已满,满得几乎合不上盖,五百五十日,吕布来信五十七封,她一封未弃,一封未损。</p><p class="ql-block">她凡提笔回信,记许昌风土,记凌云阁宴,记园中蒟蒻长,不记刺客,不记刁难,不记司马懿密图铜镜,不记华歆往来之疑。</p><p class="ql-block">末页:“雪融当归。妾信将军,将军亦当信妾。”</p><p class="ql-block">腊月十五,宣文坊来客。</p><p class="ql-block">客自太傅府来,年方弱冠,眉目清俊。</p><p class="ql-block">杨修。</p><p class="ql-block">貂蝉于正堂延见,顾长风按剑侍侧。</p><p class="ql-block">杨修落座,不饮茶,只拱手道:</p><p class="ql-block">“夫人,修有一事相告。”</p><p class="ql-block">貂蝉道:“杨主簿请讲。”</p><p class="ql-block">杨修目视她,缓缓道:</p><p class="ql-block">“家父临终,曾以玉玦相托。修不才,愿继父志。”</p><p class="ql-block">他从袖中取出一卷帛书,双手呈上。</p><p class="ql-block">貂蝉展开,只一眼,面色骤变。</p><p class="ql-block">衣带诏。</p><p class="ql-block">天子血书,密授董承,令诛曹操。董承事败,衣带诏本已焚毁,然杨彪当年曾密录副本,藏于太傅府夹墙之中,二十一年无人知。</p><p class="ql-block">杨修道:</p><p class="ql-block">“家父临终言:此诏在,汉室未亡。然董承已死,伏完已诛,朝中忠臣零落殆尽。持此诏者,若无兵无权,不过一纸空文。”</p><p class="ql-block">他目视貂蝉:</p><p class="ql-block">“然夫人不同。夫人有吕将军,有皖城,有江淮民心。夫人持此诏,便是汉室旗纛。”</p><p class="ql-block">貂蝉默然良久。</p><p class="ql-block">她将那卷帛书轻轻放下,如放千钧重物。</p><p class="ql-block">“杨主簿,此诏……蝉不敢受。”</p><p class="ql-block">杨修一怔。</p><p class="ql-block">貂蝉道:</p><p class="ql-block">“蝉非不受,乃不能受。”</p><p class="ql-block">“蝉若受此诏,便是以汉室之名,逼将军起兵。将军守皖城,为百姓,为妻儿,非为天下。蝉不能以己之志,强加于将军。”</p><p class="ql-block">“且……”她顿了顿,“此诏一出,天下皆知。曹操必倾国来攻,皖城弹丸之地,何以当之?彼时将军欲守城而不得,百姓欲安居而不能,妾之罪也。”</p><p class="ql-block">杨修沉默。</p><p class="ql-block">良久,他轻声道:</p><p class="ql-block">“夫人之言,修受教。”</p><p class="ql-block">他起身,将那卷帛书收回袖中。</p><p class="ql-block">行至门边,忽驻足回首:</p><p class="ql-block">“夫人,修有一问。”</p><p class="ql-block">“请讲。”</p><p class="ql-block">“夫人信吕将军否?”</p><p class="ql-block">貂蝉不假思索:</p><p class="ql-block">“信。”</p><p class="ql-block">杨修微微一笑:</p><p class="ql-block">“修亦信家父。家父临终言:此诏终有用时。修不知何时,然修等得起。”</p><p class="ql-block">“夫人保重。”</p><p class="ql-block">言罢,长揖而退。</p><p class="ql-block">是夜,貂蝉独坐灯下。</p><p class="ql-block">窗外雪落无声,窗内炭火微红。</p><p class="ql-block">她望着案上那柄竹扇,扇面“淡泊明志”四字,墨迹如初。</p><p class="ql-block">诸葛亮分神化念而来,赠扇而去。</p><p class="ql-block">杨彪遗玉玦,杨修遗衣带诏副本。</p><p class="ql-block">荀攸隐忍二十一年,只为“续司徒遗志”。</p><p class="ql-block">而她,一个司徒府歌伎出身的女子,何德何能,受此重托?</p><p class="ql-block">她缓缓阖目。</p><p class="ql-block">脑海中浮起吕布那张脸,虎牢关前初见时的狂傲,白门楼火起时的决绝,巢湖舟中为她挡箭时的惊痛,皖城城头抱定儿北望时的沉默。</p><p class="ql-block">她信他。</p><p class="ql-block">信他守得住皖城,信他等得了她归,信他无论何时何地,终不负她。</p><p class="ql-block">而她的信,便是他的甲。</p><p class="ql-block">“妾信将军,将军亦当信妾。”</p><p class="ql-block">她在信中写。</p><p class="ql-block">她亦在心中念。</p><p class="ql-block">腊月二十,许昌得邺城急报。</p><p class="ql-block">曹操自邺城还,车驾已过漳水,不日将至许昌。</p><p class="ql-block">随行者,有司马懿,有西征凯旋诸将,有那玄铁匣、陇西京观之祭、七年期将满的厌胜续术。</p><p class="ql-block">宣文坊外,暗哨又添三成。</p><p class="ql-block">顾长风按剑立于廊下,望天边铅云低垂。</p><p class="ql-block">貂蝉自内室出,披一袭素色斗篷,立于他身侧。</p><p class="ql-block">“顾先生。”</p><p class="ql-block">“夫人。”</p><p class="ql-block">“先生随蝉入京,几时矣?”</p><p class="ql-block">顾长风算了算:“自建安十一年六月至今,一年有半。”</p><p class="ql-block">貂蝉轻声道:</p><p class="ql-block">“一年有半,五百五十余日。先生本江湖人,为蝉困于此笼,蝉愧之。”</p><p class="ql-block">顾长风摇头:</p><p class="ql-block">“夫人言重。某当年在巢湖荒岛,对吕将军言:某在,夫人在。此某之诺,非为困,乃为守。”</p><p class="ql-block">貂蝉默然。</p><p class="ql-block">良久,她道:</p><p class="ql-block">“先生可曾想过,他日蝉归皖城,先生欲何往?”</p><p class="ql-block">顾长风望着漫天大雪,缓缓道:</p><p class="ql-block">“某未想过。”</p><p class="ql-block">“某自十六岁离东莱,江湖为家,无处不可往。然某有一事,欲待天下太平后为之。”</p><p class="ql-block">“何事?”</p><p class="ql-block">“寻师尊云鹤先生下落。”顾长风道,“师尊云游四海,十余年无音讯。某想,他或在大漠,或在南海,或在某处深山,等某去寻。”</p><p class="ql-block">貂蝉微微颔首:</p><p class="ql-block">“那时,蝉与将军,当为先生践行。”</p><p class="ql-block">顾长风抱拳:</p><p class="ql-block">“某先谢过夫人。”</p><p class="ql-block">腊月廿三,小年。</p><p class="ql-block">宣文坊得皖城急报。</p><p class="ql-block">吕布手书,只一行:</p><p class="ql-block">“雪未融。某与安儿定儿,日日盼春。”</p><p class="ql-block">貂蝉持信,立于廊下。</p><p class="ql-block">雪落无声,积她肩头,覆她鬓边。</p><p class="ql-block">阿鸢捧着手炉过来,轻声道:“夫人,天寒,进屋吧。”</p><p class="ql-block">貂蝉摇头:</p><p class="ql-block">“再站一会儿。”</p><p class="ql-block">阿鸢不解:“夫人站什么?”</p><p class="ql-block">貂蝉不答。</p><p class="ql-block">她只是在等。</p><p class="ql-block">等雪融,等春归,等那个人来迎她。</p><p class="ql-block">她信,他会来。</p><p class="ql-block">正如她信,皖城的雪,终将消融。</p><p class="ql-block">顾长风按剑立于廊柱之侧,望夫人背影。</p><p class="ql-block">五百五十余日,他日日护于此院,夜夜警于此廊。刺客来过,毒药来过,刁难羞辱都来过,夫人一一接下,一一化去,从未失态,从未落泪。</p><p class="ql-block">唯读信时,她落过一滴泪。</p><p class="ql-block">唯今夜,她立于雪中,不言不动,如一株覆雪的老梅。</p><p class="ql-block">他忽然想起那年巢湖荒岛,吕布对他说:</p><p class="ql-block">“某只求护住这一个。”</p><p class="ql-block">彼时他不懂。</p><p class="ql-block">今夜他懂了。</p><p class="ql-block">护一个人,不是护她的命,是护她的念。</p><p class="ql-block">念在,人就在。</p><p class="ql-block">建安十二年腊月三十,除夕。</p><p class="ql-block">宣文坊闭门守岁。阿鸢张罗了一桌酒菜,青儿帮着挂桃符,吴普熬了防寒汤药,王贵父子扫净院中积雪。</p><p class="ql-block">貂蝉坐于堂上,望着这小小庭院中的灯火。</p><p class="ql-block">没有皖城的喧嚣,没有将军的甲胄,没有安儿定儿的笑声。</p><p class="ql-block">然她有信。</p><p class="ql-block">枕匣中五十七封信,是她这一年半的粮食。</p><p class="ql-block">她取出一封,轻轻展开。</p><p class="ql-block">吕布的字歪歪扭扭,错别字随处可见,然每一笔都用力极深,墨迹透到纸背。</p><p class="ql-block">“定儿今日会叫爹爹了。某抱着他,教他叫娘。他叫了,叫得不太像,但某听懂了。”</p><p class="ql-block">“某想,你在许昌,也一定听见了。”</p><p class="ql-block">貂蝉垂眸。</p><p class="ql-block">一滴泪,落在信纸上。</p><p class="ql-block">她没有拭。</p><p class="ql-block">五百七十日,她第二次落泪。</p><p class="ql-block">窗外,许昌城万家灯火,爆竹声远远近近。</p><p class="ql-block">她抬首望天。</p><p class="ql-block">雪停了。</p><p class="ql-block">东天尽头,隐隐有一线青光。</p><p class="ql-block">那是天将明的光。</p><p class="ql-block">她轻轻将信折好,收入枕匣。</p><p class="ql-block">“待雪融时。”</p><p class="ql-block">她喃喃。</p><p class="ql-block">顾长风立于廊下,望夫人窗纸透出的灯火,望东天渐亮的那一线青白。</p><p class="ql-block">他忽然想起师尊云鹤先生的话:</p><p class="ql-block">“长风,你可知这世上最有力之物是什么?”</p><p class="ql-block">他答:“剑?”</p><p class="ql-block">师尊摇头。</p><p class="ql-block">“刀?”</p><p class="ql-block">师尊仍摇头。</p><p class="ql-block">师尊指着檐下融化的冰凌:</p><p class="ql-block">“是水。”</p><p class="ql-block">“水至柔,然可穿石;水至静,然可载舟;水至卑,然万物赖之以生。”</p><p class="ql-block">“雪融为水,水聚为江,江奔入海,天下莫能御。”</p><p class="ql-block">顾长风望着檐下滴落的雪水,忽然懂了。</p><p class="ql-block">雪终将融。</p><p class="ql-block">春终将归。</p><p class="ql-block">而夫人,终将回到那个人身边。</p><p class="ql-block">建安十三年正月初一。</p><p class="ql-block">许昌城朝阳初升,照得积雪反光刺眼。</p><p class="ql-block">宣文坊外,马蹄声响。</p><p class="ql-block">顾长风按剑而出,见一骑飞至,马背使者背插三色羽翎,乃皖城急报。</p><p class="ql-block">他接过信,疾步入内。</p><p class="ql-block">貂蝉正梳妆,见顾长风神色,搁下梳篦。</p><p class="ql-block">信拆开,只一行:</p><p class="ql-block">“雪已融。某来接夫人归。”</p><p class="ql-block">貂蝉持信,怔立当场。</p><p class="ql-block">良久,她将那封信,轻轻贴于胸口。</p><p class="ql-block">窗外,檐下雪水滴滴答答,如漏刻,如心跳,如春来的脚步。</p><p class="ql-block">她抬眸,望向东天那轮新升的朝阳。</p><p class="ql-block">“将军……”</p><p class="ql-block">她喃喃。</p><p class="ql-block">“妾当归矣。”</p><p class="ql-block">(未完待续)</p>