神貂侠吕 第二十一回

寒江钓叟

<p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0);">第二十一回 访客</b></p><p class="ql-block">三月戊子,宣文坊来客。</p><p class="ql-block">客自南阳来,年约三旬,葛巾布袍,手持竹扇。</p><p class="ql-block">诸葛亮。</p><p class="ql-block">貂蝉于正堂延见,顾长风仗剑侍侧。</p><p class="ql-block">诸葛亮落座,不寒暄,开门见山:</p><p class="ql-block">“夫人可知,司马懿西征,收战殍筑京观,所图何事?”</p><p class="ql-block">貂蝉道:</p><p class="ql-block">“厌胜续术,以七杀镇活人,以万魂镇气运。”</p><p class="ql-block">诸葛亮颔首:</p><p class="ql-block">“夫人明睿。然此局非为吕将军设,亦非为皖城设。”</p><p class="ql-block">他顿了顿:</p><p class="ql-block">“此局为江东设,为孙讨虏设,为铜镜七年之期设。”</p><p class="ql-block">貂蝉一震。</p><p class="ql-block">“铜镜碎为七片,一片在夫人手,六片在江东。”</p><p class="ql-block">“孙伯符持镜三年而亡,孙权持余片已四载。镜厄未尽,余劫犹存。”</p><p class="ql-block">“司马懿以陇西万魂为祭,欲续厌胜之局,镜中余劫,将应于江东新主。”</p><p class="ql-block">貂蝉掌中残片,骤然大寒。</p><p class="ql-block">七年。孙策持镜三年,孙权继之四年。</p><p class="ql-block">七年之期将满。</p><p class="ql-block">司马懿等的,从来不是吕布,是江东。</p><p class="ql-block">诸葛亮目视她:</p><p class="ql-block">“亮有一策,可破此局。”</p><p class="ql-block">“请夫人割爱,将掌中残片付亮。亮携此片往江东,面呈孙权,以七年之期告之,以破局之法授之。”</p><p class="ql-block">“铜镜七片,今合其二;待他日机缘,七片重圆,镜厄方尽。”</p><p class="ql-block">貂蝉良久不语。</p><p class="ql-block">此残片,她贴身而藏数年,夜夜沁凉,如孙策未竟之言。</p><p class="ql-block">它是劫,亦是诺。</p><p class="ql-block">她曾对孙策说:三年后需归还。</p><p class="ql-block">孙策力竭镜碎,未及还。</p><p class="ql-block">今她将残片付诸葛亮,是代孙策还镜。</p><p class="ql-block">亦是代孙策续诺。</p><p class="ql-block">她解下贴肉锦囊,轻轻置于案上。</p><p class="ql-block">“此物随蝉四年,今日当随先生去江东。”</p><p class="ql-block">“先生见孙讨虏,代蝉传一言。”</p><p class="ql-block">诸葛亮肃然。</p><p class="ql-block">“七年之期,非劫数,乃诺期。诺不轻欠,亦不轻偿。偿之不以命,以信。孙讨虏持镜三年,以信践约;孙讨虏将军继之四年,亦当以信待之。镜厄不在镜,在信。信存,劫可渡;信失,镜虽圆亦裂。”</p><p class="ql-block">诸葛亮长揖:</p><p class="ql-block">“亮必达此言。”</p><p class="ql-block">他取锦囊,郑重收入怀中。</p><p class="ql-block">临别,貂蝉忽问:</p><p class="ql-block">“先生何时归南阳?”</p><p class="ql-block">诸葛亮摇扇微笑:</p><p class="ql-block">“亮未离南阳,何言归?”</p><p class="ql-block">“今在许昌者,非亮真身,乃一缕心念所寄。”</p><p class="ql-block">“真身仍在南阳隆中,卧龙岗上,草庐如旧。”</p><p class="ql-block">貂蝉怔住。</p><p class="ql-block">顾长风手按剑柄,目露惊色。</p><p class="ql-block">诸葛亮敛扇,从容道:</p><p class="ql-block">“夫人不必惊。道家有此术,分神化念,千里如晤。然耗神极巨,亮三年不过用此一二次。”</p><p class="ql-block">“今为夫人破局而来,不得不尔。”</p><p class="ql-block">他起身,长揖:</p><p class="ql-block">“夫人保重。他日天下太平,亮当携妻儿往皖城,亲尝夫人手植之蒟蒻。”</p><p class="ql-block">言罢,身形渐淡,如烟散去。</p><p class="ql-block">案上空余一柄竹扇,扇面书“淡泊明志”四字,墨迹犹湿。</p><p class="ql-block">貂蝉抚扇,良久无言。</p><p class="ql-block">建安十二年夏,许昌酷暑。</p><p class="ql-block">宣文坊外,蝉声聒噪不绝。</p><p class="ql-block">貂蝉每日仍读皖城来信,仍侍弄园中蒟蒻,仍教青儿识字。</p><p class="ql-block">然她案头,多了一柄竹扇。</p><p class="ql-block">阿鸢问:“夫人,这扇子从哪儿来的?”</p><p class="ql-block">貂蝉轻声道:</p><p class="ql-block">“一位故人所赠。”</p><p class="ql-block">“故人言,他日天下太平,当来皖城,亲尝我手植的蒟蒻。”</p><p class="ql-block">阿鸢笑道:“那敢情好!皖城蒟蒻,可是连庞军师都说好的!”</p><p class="ql-block">貂蝉亦微笑。</p><p class="ql-block">她未言的是,</p><p class="ql-block">“天下太平”四字,不知何日能至。</p><p class="ql-block">然既有约,她便等。</p><p class="ql-block">八月己未,皖城急报。</p><p class="ql-block">周通遣八百里加急,密信直达貂蝉手:</p><p class="ql-block">“曹仁三万青州兵自合肥移防汝阴,距皖城北界仅二百里。”</p><p class="ql-block">“庞军师言:此非攻皖,乃困皖。曹操欲断皖城北面商道,逼将军自溃。”</p><p class="ql-block">“将军曰:守城如守诺,城在诺在。”</p><p class="ql-block">“然粮道若断,皖城不过支半岁。”</p><p class="ql-block">貂蝉持信,默然良久。</p><p class="ql-block">她提笔回书,只八字:</p><p class="ql-block">“半岁之内,妾必归皖。”</p><p class="ql-block">信发。</p><p class="ql-block">她立于廊下,望北天云卷云舒。</p><p class="ql-block">顾长风近前,低声道:</p><p class="ql-block">“夫人,半岁之期,欲如何归?”</p><p class="ql-block">貂蝉不答。</p><p class="ql-block">良久,她轻声道:</p><p class="ql-block">“先生,妾身入许昌四百日,从未求人。”</p><p class="ql-block">“今日,妾身要求一人。”</p><p class="ql-block">“何人?”</p><p class="ql-block">“荀彧。”</p><p class="ql-block">八月廿八,貂蝉车驾至尚书令府。</p><p class="ql-block">府门紧闭。</p><p class="ql-block">门吏入内通禀,良久复出,只一言:</p><p class="ql-block">“令君言:请夫人归。”</p><p class="ql-block">貂蝉不动。</p><p class="ql-block">“妾身不见令君,只献一物。”</p><p class="ql-block">她自袖中取出那柄竹扇,交门吏捧入。</p><p class="ql-block">又良久。</p><p class="ql-block">府门大开。</p><p class="ql-block">荀彧立于阶下,须发如银,目如古井。</p><p class="ql-block">他凝视那柄竹扇,良久方道:</p><p class="ql-block">“此扇……孔明之物。”</p><p class="ql-block">貂蝉道:</p><p class="ql-block">“卧龙先生嘱妾身:若许昌有事,可持此扇见令君。令君见此扇,如见故人。”</p><p class="ql-block">荀彧阖目。</p><p class="ql-block">二十一年前,他与诸葛亮之叔诸葛玄同朝为郎,夜谈天下,抵足而眠。</p><p class="ql-block">二十一年间,他事曹操,诸葛玄投刘表,诸葛亮隐南阳。</p><p class="ql-block">故人星散,唯此扇犹存。</p><p class="ql-block">他睁目,声如枯泉:</p><p class="ql-block">“夫人欲某何为?”</p><p class="ql-block">貂蝉道:</p><p class="ql-block">“妾身求归皖城。”</p><p class="ql-block">“半岁之内,妾身必归。”</p><p class="ql-block">“令君若念汉室,请为妾身开一线之门。”</p><p class="ql-block">荀彧沉默良久。</p><p class="ql-block">“夫人可知,某为曹操谋士二十一年,从未背主?”</p><p class="ql-block">貂蝉道:</p><p class="ql-block">“妾身非令君背主。妾身只求令君,不阻。曹公欲困皖城,令君不必解困;曹公欲留妾身,令君不必纵妾。妾身自谋归计,令君但作不知。此非背主,乃全己。”</p><p class="ql-block">荀彧目视她。</p><p class="ql-block">良久,他轻声道:</p><p class="ql-block">“某一生求全,终不能全。”</p><p class="ql-block">“全汉室,则背曹公;全曹公,则背汉室。”</p><p class="ql-block">“二十一年,两不全。夫人言‘全己’,某无己可全矣。”</p><p class="ql-block">貂蝉默然。</p><p class="ql-block">她忽屈膝,跪于阶下:</p><p class="ql-block">“令君。妾身入许昌四百日,见过铜雀台上曹操之狂,见过宫门司马懿之深,见过市井谤言之毒,见过刺客刀锋之寒。妾身不畏。妾身只畏——皖城城破之日,将军独守孤城,妾身不能在侧。只畏安儿定儿唤娘,无人应;只畏将军一生悔悟,终无人见。妾身求归,非为己,为吾夫也。”</p><p class="ql-block">荀彧俯视她。</p><p class="ql-block">白发垂肩,目中有泪光。</p><p class="ql-block">他终于俯身,虚扶她臂:</p><p class="ql-block">“夫人请起,某不阻。某……但作不知。”</p><p class="ql-block">貂蝉再拜而退。</p><p class="ql-block">府门阖。</p><p class="ql-block">荀彧独立阶下,良久不动。</p><p class="ql-block">他掌中那柄竹扇,扇面“淡泊明志”四字,墨迹如新。</p><p class="ql-block">他一生求全,终不能全。</p><p class="ql-block">然夫人求归,他不能阻。</p><p class="ql-block">此非背主,乃全二十一年前那个也曾胸怀天下的自己。</p><p class="ql-block">建安十二年九月,许昌得邺城急报。</p><p class="ql-block">曹操西征还,中途驻邺城,忽病。</p><p class="ql-block">病势汹汹,胁下宿疾复发,旬日不能起。</p><p class="ql-block">司马懿侍疾于侧,亲奉汤药,衣不解带。</p><p class="ql-block">天子遣中使问疾,曹操强起拜受,汗透重衣。</p><p class="ql-block">许昌人心惶惶,流言四起。</p><p class="ql-block">貂蝉闻讯,立园中良久。</p><p class="ql-block">掌中残片已赠诸葛亮,她无镜可凭。</p><p class="ql-block">然她知:</p><p class="ql-block">司马懿西征归来,成丹在囊。</p><p class="ql-block">曹操此病,来得太巧。</p><p class="ql-block">是司马懿以丹“救”主?</p><p class="ql-block">抑或以丹“试”主?</p><p class="ql-block">或二者皆是,不可分说。</p><p class="ql-block">她缓缓阖目。</p><p class="ql-block">许昌弈局,已入中盘。</p><p class="ql-block">而她手中,尚余几子?</p><p class="ql-block">建安十二年十月初九,宣文坊得皖城急报:</p><p class="ql-block">“曹仁青州兵自汝阴退屯合肥。”</p><p class="ql-block">“庞军师曰:此非曹操仁慈,乃江东出兵合肥侧翼,鲁肃率水师历阳,曹仁恐腹背受敌。”</p><p class="ql-block">“将军言:半岁之期未至,夫人归皖可待。”</p><p class="ql-block">貂蝉持信,唇边漾开一丝极淡的笑意。</p><p class="ql-block">将军说“可待”。</p><p class="ql-block">他没有催她。</p><p class="ql-block">他只说“可待”。</p><p class="ql-block">她提笔回信,亦只一行:</p><p class="ql-block">“待雪融时,妾当归。”</p><p class="ql-block">窗外,许昌第一片秋叶落了。</p><p class="ql-block">她将信笺封缄,交付驿使。</p><p class="ql-block">然后转身,入后园,为那片蒟蒻搭过冬的草棚。</p><p class="ql-block">青儿抱稻草跟在她身后,阿鸢捧茶,吴普晾晒秋收的蒟蒻根茎。</p><p class="ql-block">顾长风立于廊下,按剑望天。</p><p class="ql-block">天边有雁南飞,排成一字。</p><p class="ql-block">建安十二年冬,将至矣。</p>