《拾美记》

子婡的山居画事

<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:15px;">第壹篇•缘起</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:15px;"></span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:15px;">开篇语 </span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:15px;"></span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">我叫子婡。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">很多年前,在北京宋庄画家村,我和桂藏师父还是恋人。那时我做艺术品投资,他是艺术家。日子热热闹闹,满眼都是画和字。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">后来他出家了。 我来到福建山里,隐居下来。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">今年回津,我陪安喜上了一期艺术课,课上听得一句话,在我心里落了根——</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">“未来的财富,不在你的银行里,而在你的审美里。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">归家后,铺开师父的楷书,一字一字地看。 那些天天看到的笔墨,忽然不一样了。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">起笔的藏锋,收笔的回锋,枯笔处的留白——原来美了一辈子的东西,我这才刚刚看见。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">顺手又拈起一盘挑剩的珠子,试着组配了几条。没想到,竟得众人欢喜。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">那一刻忽然明白: </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">师父的笔墨教我“看见”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">而珠子的组配,是让我把“看见”的东西,又还给了生活。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">遂立此册,名曰《拾美记》。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">每周三篇,凡三年,得四百六十八篇。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">所拾者,首在师父的字——那是来路,是根。 其次,才是日子里那些被忽略的美。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">一笔一画,都是来时路。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"> 一珠一玉,皆是当下心。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">是为记。</span></p>