红檐栖丹英

陈家公子

<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">穗城古刹,木棉灼灼。</p><p class="ql-block">红英如火,映檐角之飞翘;</p><p class="ql-block">铁骨凌霄,承禅门之寂寥。</p><p class="ql-block">一树英雄气,半庭梵音遥。</p><p class="ql-block">花开不问春深浅,自有丹心照碧霄。</p><p class="ql-block"><br></p> <div><br></div><div style="text-align: center;">摄影/后期:陈家公子</div><div style="text-align: center;">美篇号:34181671</div><div style="text-align: center;">场景:广州光孝寺</div><div style="text-align: center;">时间:2026年2月27日</div><div style="text-align: center;"><br></div> <div><br></div><div>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; 粤海之滨,光孝寺内,古木参天,钟磬悠悠。每至仲春,木棉怒放,赤焰千枝,如血染云霞,似火燃苍穹。其花不杂绿叶,独挺枝头,凛然有丈夫气,故世人称“英雄树”。<br></div><div><br></div> <div><br></div>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; 观其形:干直如戟,枝拗如弓,花落无声而掷地有声,恰似壮士解甲,慷慨赴义。昔人咏曰:“几树半天红似染,居人云是木棉花。”此非虚言,实乃天地精气所钟,草木亦具侠骨。<div><br></div> <div><br></div>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; 寺中殿宇巍峨,琉璃瓦冷,雕梁画栋间藏千年佛法。木棉倚墙而立,红花与青苔相映,刚柔并济,动静相生。鸟掠空际,影过檐牙,更添几分幽玄之境。此时漫步廊下,闻香听风,恍若置身唐宋诗卷之中——不是人间烟火地,却是红尘清净乡。<div><br></div> <div><br></div>&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; 木棉之志,在于无惧风霜;古寺之魂,在于包容万象。二者相逢,非止视觉之盛,实为精神之契。花以烈色醒世,寺以静默渡人。一动一静,一刚一柔,共谱一曲岭南春色里的禅意长歌。<div><br></div> <br>莫道花开终有时,且看落英亦成诗。<br>愿君驻足片刻,于繁花深处,得见本心;<br>于古刹钟声里,悟得浮生。<br>——丙午年正月十七摄于广州光孝寺<br><br> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div> <div><br></div>