<p class="ql-block"><b style="color:rgb(255, 138, 0);">第十七回 离别</b></p><p class="ql-block">建安十年冬,皖城无战事。</p><p class="ql-block">圩田三熟,渔获满仓,山越六部岁岁来贡。周通募新卒三千,水寨铁闸初成,巢湖口旌旗蔽日。</p><p class="ql-block">庞统每日登城,以竹戒尺指画山川,与吕布论兵、论粮、论天下。他不再提三年之期,吕布亦不问。</p><p class="ql-block">顾长风往来于江淮、江夏、大别山间。秋水剑与青釭剑并悬于腰,江湖上渐有“青衫双剑”之名。</p><p class="ql-block">吕安五岁,开蒙读书。貂蝉择《诗经·无衣》为首篇:</p><p class="ql-block">“岂曰无衣?与子同袍。王于兴师,修我戈矛,与子同仇……”</p><p class="ql-block">吕安不解其意,然每诵至此,必昂首挺胸,声如雏鹰初啼。</p><p class="ql-block">吕布抱吕定坐于廊下,听长子诵诗,看次子酣眠。</p><p class="ql-block">貂蝉倚他肩头,轻声道:</p><p class="ql-block">“将军,若年年如此,该多好。”</p><p class="ql-block">吕布不答。</p><p class="ql-block">良久,他将她的手握在掌心:</p><p class="ql-block">“会好的。”</p><p class="ql-block">“安儿会长大,定儿也会长大。”</p><p class="ql-block">“待他们长成,某便教他们守城、种田、打渔。”</p><p class="ql-block">“这皖城,总有人守下去。”</p><p class="ql-block">貂蝉垂眸,唇边笑意温软如初。</p><p class="ql-block">她没有告诉他——</p><p class="ql-block">那枚铜镜残片,自吕定降世之日起,夜夜沁凉如冰。</p><p class="ql-block">她也没有问他——</p><p class="ql-block">三年之期将满,他可知镜厄未尽、余劫犹存?</p><p class="ql-block">她只是静静地倚着他,听吕安稚音琅琅:</p><p class="ql-block">“修我甲兵,与子偕行……”</p><p class="ql-block">建安十一年春,关中平。</p><p class="ql-block">曹操破马超、韩遂于渭南,陇右震动。天子遣使劳军,增封曹操四县,曹操让而不受,天下颂其谦德。</p><p class="ql-block">皖城闻此讯,庞统掷酒葫芦于案,冷笑三声。</p><p class="ql-block">吕布问:“军师何笑?”</p><p class="ql-block">庞统道:“某笑马孟起。起兵十万,据潼关之险,与曹贼隔渭水相持——何其壮也。然彼只知用武,不知用谋;只知进锐,不知退速。三月之间,关中尽失,何也?”</p><p class="ql-block">他自问自答:</p><p class="ql-block">“无根之木,不敌斧斤;无谋之勇,不敌智算。此马超之所以败也。”</p><p class="ql-block">他目视吕布,话锋忽转:</p><p class="ql-block">“亦将军昔日之所以败也。”</p><p class="ql-block">吕布默然。</p><p class="ql-block">他知庞统借马超讽己,然讽得入情入理,无可辩驳。昔年虎牢关、濮阳、下邳,他何尝不是“只知用武,不知用谋”?若非如此,何至白门楼焚身之夜?</p><p class="ql-block">而今皖城三载,他学守城、学治民、学驭将,唯独谋之一字,仍是短处。</p><p class="ql-block">好在皖城有庞统,有貂蝉,有顾长风。</p><p class="ql-block">他不必事事皆精,只须守住这城,守住这人。</p><p class="ql-block">建安十一年五月,许昌使者至皖城。</p><p class="ql-block">天子三诏。</p><p class="ql-block">第一诏,加吕布为平东将军,封当阳侯,食邑千户。</p><p class="ql-block">第二诏,加貂蝉为宣文县君,赐脂粉田五十顷,敕入朝觐见,以续汉室宗亲之谊。</p><p class="ql-block">第三诏,敕吕安、吕定二子录名宗正府,待年十岁入太学——名为“养士”,实为质也。</p><p class="ql-block">三诏并至,措辞愈厉。</p><p class="ql-block">前岁“请入朝”,今岁“敕入朝”。一字之易,已无转圜。</p><p class="ql-block">使者立于堂下,面沉如水,声无波澜:</p><p class="ql-block">“吕将军,三诏俱出天子,丞相录尚书事转呈。将军若不奉诏,是抗旨;抗旨者,天下共击之。”</p><p class="ql-block">吕布按剑不语。</p><p class="ql-block">使者拱手:“请将军三日之内明复。某在驿馆恭候。”言罢,拂袖而去。</p><p class="ql-block">暖阁门阖,满室寂然。</p><p class="ql-block">庞统摇扇沉吟,扇骨击掌,笃笃如漏刻。</p><p class="ql-block">貂蝉自屏风后缓步而出。三年“病容”已洗,面色莹然,唯鬓边添数茎细白,是两度生育、三年忧思所积。</p><p class="ql-block">她轻声道:</p><p class="ql-block">“将军,妾身入朝。”</p><p class="ql-block">吕布猛然回身:“不可!”</p><p class="ql-block">貂蝉不避他目光:</p><p class="ql-block">“将军,妾身称病三载,已到极限。彼今以天子诏相逼,再称病,是欺君;欺君者,曹操可正皖城之罪,而天下无词救将军。”</p><p class="ql-block">“妾身入朝,可解此厄。”</p><p class="ql-block">吕布上前握住她手,虎目赤红:</p><p class="ql-block">“某岂能以妻儿为质,换皖城苟安!”</p><p class="ql-block">貂蝉垂眸:</p><p class="ql-block">“将军,妾身入朝,非为质也。”</p><p class="ql-block">“妾身乃汉室宗女,天子在许昌,妾身入朝觐见,名正言顺。彼能软禁妾身,能杀妾身否?杀汉室宗女,曹操担不起这恶名。”</p><p class="ql-block">“妾身一日在许昌,曹操便一日不能以皖城为叛逆。将军趁此时机,练兵储粮,联络江东,待天下有变——”</p><p class="ql-block">“妾身自有归期。”</p><p class="ql-block">吕布摇头,一字一顿:</p><p class="ql-block">“某不允。”</p><p class="ql-block">貂蝉望着他,良久不语。</p><p class="ql-block">她忽然屈膝,缓缓跪于吕布面前。</p><p class="ql-block">吕布大骇,急扶:“夫人——”</p><p class="ql-block">貂蝉不起。</p><p class="ql-block">“将军,妾身嫁将军十一载。十一载间,妾身求过将军何事?”</p><p class="ql-block">吕布怔住。</p><p class="ql-block">她从未求过他。凤仪亭时,她是奉命而来,所求者汉室;白门楼时,她是生死相随,所求者同死;巢湖、皖城、生子、育子……她从未为自己求过一字。</p><p class="ql-block">“今日妾身求将军。”</p><p class="ql-block">“允妾身入朝。”</p><p class="ql-block">“妾身不避刀斧,不惮虎狼。妾身只惧……”</p><p class="ql-block">她抬眸,目中无泪,唯清光澄澈:</p><p class="ql-block">“只惧妾身在此一日,曹操便有一日口实加诸将军;只惧安儿定儿长大,旁人指他们脊梁道‘尔父抗旨不臣’;只惧将军一生悔悟,终不得天下人公正视之。”</p><p class="ql-block">“妾身所求者,非为汉室,非为苍生——为将军也。”</p><p class="ql-block">吕布虎躯剧颤。</p><p class="ql-block">他扶貂蝉双臂,那双手曾擎方天画戟、诛万千敌酋,此刻竟颤如秋风枯叶。</p><p class="ql-block">他喉头滚动千言,终只化作一声:</p><p class="ql-block">“……某护不得夫人。”</p><p class="ql-block">貂蝉轻轻摇头:</p><p class="ql-block">“将军守皖城,是护千万人;妾身入许昌,是护将军。”</p><p class="ql-block">“各护其土,各守其道。”</p><p class="ql-block">“妾身与将军,终有归期。”</p><p class="ql-block">吕布垂首。</p><p class="ql-block">一滴泪,落于貂蝉发顶。</p><p class="ql-block">是夜,顾长风独入暖阁。</p><p class="ql-block">吕布独坐案前,甲胄未解,案上酒盏已冷。</p><p class="ql-block">顾长风不落座,只立于他身侧,静默良久。</p><p class="ql-block">吕布不抬头,哑声道:</p><p class="ql-block">“顾兄,某守过诺。下邳城破那夜,某对她言:‘白门楼火起时,某必携你同出。’那一诺,某守住了。”</p><p class="ql-block">“今日她守她一诺,某守某皖城。”</p><p class="ql-block">“然此诺她守,某却……护不得她周全。”</p><p class="ql-block">顾长风道:</p><p class="ql-block">“吕兄,某有一请。”</p><p class="ql-block">吕布抬首。</p><p class="ql-block">“某请护送夫人入许昌。”</p><p class="ql-block">“自皖城至许昌,驿程数百里,关津十一处。曹营细作遍布,司马懿爪牙四伏。夫人此去,步步荆棘。”</p><p class="ql-block">“某虽不才,愿以三尺剑,护夫人平安抵京。”</p><p class="ql-block">“夫人一日在许昌,某便一日守于许昌;夫人要归皖城,某便护她归皖城。”</p><p class="ql-block">“此某之诺。”</p><p class="ql-block">吕布凝望他,良久。</p><p class="ql-block">他忽然起身,退后三步,抱拳躬身,长揖及地。</p><p class="ql-block">顾长风急扶:“吕兄——”</p><p class="ql-block">吕布不起。</p><p class="ql-block">“顾兄,某半生负人无数,唯不负者,夫人而已。”</p><p class="ql-block">“今将夫人托付于兄,某……”</p><p class="ql-block">他语声哽住,再难续言。</p><p class="ql-block">顾长风扶住他双臂,一字一顿:</p><p class="ql-block">“吕兄放心。某在,夫人在。”</p><p class="ql-block">建安十一年六月初九,貂蝉启程。</p><p class="ql-block">随行者仅十二人:侍女阿鸢、医者吴普、老军头王贵及其子王虎,余八人皆顾长风自江湖遴选的好手。顾长风亲护中军。</p><p class="ql-block">吕布送至城西长亭。</p><p class="ql-block">吕安牵着父亲衣角,仰头望母亲登车,小脸绷得紧紧。他不哭,只道:</p><p class="ql-block">“娘亲快去快回。安安每日背诗,等娘亲回来考。”</p><p class="ql-block">貂蝉弯腰,将幼子轻轻揽入怀中。</p><p class="ql-block">四岁半的吕安,已经知道许昌很远,娘亲要去很久。他不问“为什么”,只将脸埋在母亲肩窝,闷闷地说:</p><p class="ql-block">“安安会照顾好爹爹,还有弟弟。”</p><p class="ql-block">貂蝉抚他发顶,不令泪落。</p><p class="ql-block">吕定尚在襁褓,由乳母抱于车中。他不谙世事,兀自吮指酣眠。</p><p class="ql-block">貂蝉登车,最后回望吕布一眼。</p><p class="ql-block">那一眼,无泪,无言……</p><p class="ql-block">吕布独立长亭外,甲胄在身,腰悬宝剑。</p><p class="ql-block">他没有追上前,没有握住车辕,没有再说“某不允”。</p><p class="ql-block">他只望着那辆车辇,望它缓缓没入官道烟尘。</p><p class="ql-block">这一望,便是经年……</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>