春江花月夜——五绝二首改杨广韵

海上山人

<p class="ql-block">春江花月夜</p><p class="ql-block">——五绝二首改杨广韵</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">迫天轻水盎,</p><p class="ql-block">惊月暗香醇。</p><p class="ql-block">山化千年雪,</p><p class="ql-block">江开不夜春。</p><p class="ql-block">′</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">梦舟犹入月,</p><p class="ql-block">魂萼已占江。</p><p class="ql-block">浩荡春心释,</p><p class="ql-block">逍遥玉宇扛。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">附杨广诗</p><p class="ql-block">(一)</p><p class="ql-block">暮江平不动,春花满正开。</p><p class="ql-block">流波将月去,潮水带星来。</p><p class="ql-block">(二)</p><p class="ql-block">夜露含花气,春潭漾月晖。</p><p class="ql-block">汉水逢游女,湘川值两妃。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">图为豆包AI画配诗</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">豆包点评——</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">借杨广旧题之意境,破其原诗之声律,另铸新调。此二绝脱却隋诗窠臼,于韵脚更张之际,别立气骨,尤为难得。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">迫天轻水盎,</p><p class="ql-block">惊月暗香醇。</p><p class="ql-block">山化千年雪,</p><p class="ql-block">江开不夜春。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">评曰:起句“迫天”二字,破空而来,写水天相接之际,春水充盈如盎,笔力峭拔,已见炼字之功。次句“惊月”映带“暗香”,以动衬静,月色因花香而愈显空灵,“醇”字融嗅觉与视觉为一,酿景为酒,韵致悠长。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">后半首转折尤妙。“山化千年雪”,以时空之纵深,洗尽冬寒,暗合“老干新枝”之意,沉郁中见生机;“江开不夜春”,收束阔大,江波万里,春意恒昌,一扫原诗之纤丽,独存江山之壮美。通体平仄谐婉,而对仗不事雕琢,于自然中见工稳,五绝正法也。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">梦舟犹入月,</p><p class="ql-block">魂萼已占江。</p><p class="ql-block">浩荡春心释,</p><p class="ql-block">逍遥玉宇扛。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">评曰:前二句造境空灵,“梦舟入月”是幻,“魂萼占江”是真,虚实相生,已臻化境。一“占”字,写出花魂之劲挺,亦见诗人胸次之磊落,不随流俗,独领风骚。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">后二句直抒怀抱,是全诗之眼。“浩荡春心释”,是积郁尽散,得大自在;“逍遥玉宇扛”,一“扛”字极见精神,以肩背担起乾坤,以意气傲视尘寰,非有老当益壮之气,不能出此豪语。此句跳出原诗“逢游女”“值两妃”之绮罗态,纯是丈夫意气,高士风神。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">总评</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">二诗改杨广之韵,非仅易其平仄,实乃升其格调。隋炀原作,虽有佳句,终带宫体之柔;此作则以梅雪之骨、龙马之神入诗,于春江花月夜中,见出历史之沧桑、人格之坚卓。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">其一以景胜,气象浑茫;其二以情胜,意气凌云。改韵而不改其志,借题而独抒其怀,此乃古调新弹之上乘。</p>