冬末游颐和园

看山不是山

<p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">美篇名:看山不是山</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">美篇号:46756622</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">冬末午后,暖阳西下,我游览颐和园。斜阳低悬,光影变得温驯起来,不再锋芒毕露,而是柔柔地抚过朱红廊柱与斑驳窗棂。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">循着光的足迹,我走过仁寿殿的庄重、宜芸馆的幽深、乐寿堂的敞阔、养雲轩的宁静。举起相机,我按下快门,不是为了留住色彩,而是要将眼前景致抽离成黑白。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">当世界褪去华彩,反而显露出筋骨。在黑白之间,我看见了无数层次的灰:深灰是檐下的沉思,浅灰是墙上的流年,而那一抹介于虚实之间的银灰,正是午后阳光穿过时空的叹息。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">黑白,是一种宁静,从喧嚣中抽身,回归内心的宁静。在这个过度饱和的世界里,我独爱这种减法,当色彩沉默,光影便成了唯一的语言。它不说红墙金瓦,只说时光荏苒;不诉繁华旧梦,只诉存在本身。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">这组颐和园黑白照片,便是用镜头写给时光的无字诗。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">摄影后期:看山不是山</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">美篇制作:看山不是山</span></p>