闲意四叠(古风):--洪高松观山海自遣:

高松古柏

<p class="ql-block">其一 问闲</p><p class="ql-block">天天望海仰高山,</p><p class="ql-block">浩渺崔巍自旧颜。</p><p class="ql-block">我问海山何岁老,</p><p class="ql-block">清风问我几时闲。</p><p class="ql-block">若非仙客闲难得,</p><p class="ql-block">闲却原非在俗寰。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">其二 寻闲</p><p class="ql-block">终日凭栏看远山,</p><p class="ql-block">云舒云卷自怡颜。</p><p class="ql-block">山因不语常如旧,</p><p class="ql-block">我为多情未得闲。</p><p class="ql-block">心远尘嚣身自静,</p><p class="ql-block">何须避世出尘寰。</p> <p class="ql-block">其三 悟闲</p><p class="ql-block">偶向松间坐看山,</p><p class="ql-block">风来云去自开颜。</p><p class="ql-block">山无心事山长在,</p><p class="ql-block">我有闲心我不闲。</p><p class="ql-block">一念顿空尘事了,</p><p class="ql-block">此身原不在尘寰。</p> <p class="ql-block">其四 得闲</p><p class="ql-block">独坐峰亭对万山,</p><p class="ql-block">烟霞舒卷映苍颜。</p><p class="ql-block">山因静立终难老,</p><p class="ql-block">我为忘机始得闲。</p><p class="ql-block">心似孤云无挂碍,</p><p class="ql-block">飘然已出是非寰。</p> <p class="ql-block">自跋:</p><p class="ql-block">余性喜静,不喜尘嚣。每于松间亭上,对山看云,静坐冥想悠悠。因作《闲意四叠》,非敢言诗,不过借眼前之景,抒胸中之感而已。</p><p class="ql-block">山自崔巍,云自舒卷,风自往来,人自悠闲。四诗层进深入,由外及内,由求闲至得闲,终与山同静、与云同飘、与风同远。</p><p class="ql-block">山自不老,云自无心,我亦随山随云,忘形于烟霞之间,尘心一洗,万虑皆空。遂歌吟聊以自适云尔。</p>