罗 隐 传 奇

吕道健

<p class="ql-block">  罗隐——唐未五代时期大诗人、道教学者、文学家、思想家。</p> <p class="ql-block">白石凝神立素堂,衣冠古朴气轩昂。</p><p class="ql-block">合十非为求香火,心向苍生万卷藏。</p> <p class="ql-block">罗店青山抱碧流,炊烟一缕系千秋。</p><p class="ql-block">村名未改风犹在,犹说当年隐者游。</p> <p class="ql-block">黑瓦飞檐接远天,白墙静立水云边。</p><p class="ql-block">圆门半启江南意,新旧相看不隔年。</p> <p class="ql-block">茅檐低小夜灯微,指捻书页月如帷。</p><p class="ql-block">字字锋芒藏冷眼,篇篇血泪化春晖。</p> <p class="ql-block">菊影斜铺旧篱下,青衫不染市尘嚣。</p><p class="ql-block">一卷在手风自远,何须策马赴春朝?</p> <p class="ql-block">匕首劈开浮世暗,清歌漫过故园秋。</p><p class="ql-block">人间百态皆入笔,不写功名写自由。</p> <p class="ql-block">粉墙黛瓦隐林深,红灯轻晃晚风吟。</p><p class="ql-block">莫道山乡无墨色,半窗竹影即诗心。</p> <p class="ql-block">旧瓦沉沉覆岁寒,苔痕暗上脊檐端。</p><p class="ql-block">风来不语唯低诉:曾托诗肩过万山。</p> <p class="ql-block">十赴春闱九不归,孤灯照影雪沾衣。</p><p class="ql-block">星虽未落寒宵里,已向人间破晓飞。</p> <p class="ql-block">臂枕残书倦未消,琴横案角茶烟消。</p><p class="ql-block">刺痛非关风与月,是那朱门又闭朝。</p> <p class="ql-block">归途泥泞步难前,一碗热汤暖客肩。</p><p class="ql-block">手捧粗陶忽泪涌,方知天地有炊烟。</p> <p class="ql-block">雪檐悬月照孤襟,扇底清光万籁沉。</p><p class="ql-block">不羡金阶通玉殿,但邀冰魄共长吟。</p> <p class="ql-block">墨落初时笔自惊,如泉奔涌破空鸣。</p><p class="ql-block">字成忽见岩前瀑,飞作人间不平声。</p> <p class="ql-block">飞檐翘角立苍然,石院风清竹影偏。</p><p class="ql-block">若问此间何所重?半墙苔痕半壁贤。</p> <p class="ql-block">诗成山岳立中天,文起云涛卷大千。</p><p class="ql-block">一纸锋芒穿夜幕,照人不照帝王筵。</p> <p class="ql-block">客舍灯前字未干,主人收作镇家安。</p><p class="ql-block">村童争诵琅琅句,老叟摩挲笑满颜。</p> <p class="ql-block">罗店溪头故事长,松风代代说罗郎。</p><p class="ql-block">稚子仰头问星斗:“隐者今在第几乡?”</p> <p class="ql-block">朱绂横行夺田宅,青苗未熟已空仓。</p><p class="ql-block">忽闻书生掷笔叱:“尔罪如山,天自量!”</p> <p class="ql-block">电裂长空金蟒奔,焦躯仆地鬼神奔。</p><p class="ql-block">从此村中呼“圣口”,一字出口即乾坤。</p> <p class="ql-block">饥肠辘辘对顽石,忽见蒸腾热气浮。</p><p class="ql-block">笑拾馒头嚼日色,人间至味是无求。</p> <p class="ql-block">合十非向佛前求,山色苍茫入眼收。</p><p class="ql-block">夕照万峰皆俯首,一痕诗魄立清秋。</p> <p class="ql-block">传说非从纸上生,是那山泉绕村行。</p><p class="ql-block">代代相传非为古,只为心灯照夜明。</p> <p class="ql-block">稚子听罢理书囊,老翁扶杖说沧桑。</p><p class="ql-block">不单敬他才八斗,更爱胸中一寸光,</p><p class="ql-block">光能照路,亦照人,照得寒门亦生香。</p> <p class="ql-block">蓝袍独立大荒西,手握冰轮万籁低。</p><p class="ql-block">不是仙家来借月,是将星火种人畦。</p> <p class="ql-block">长袍背影向山城,风过衣襟似有声。</p><p class="ql-block">莫道斯人已乘鹤,千峰皆是未题名。</p> <p class="ql-block">古卷徐开墨未枯,二九三页字如珠。</p><p class="ql-block">朱砂一点非为印,是那当年未冷骨。</p> <p class="ql-block">掌中泥土尚微温,新芽欲破旧年痕。</p><p class="ql-block">莫道书生无气力,捧起人间即乾坤。</p> <p class="ql-block">红亭围坐话沧桑,白发青衫共一堂。</p><p class="ql-block">忽有童声穿柳问:“罗隐爷爷可还饿?”</p><p class="ql-block">满座笑拈新菊瓣,风来犹带旧书香。</p> <p class="ql-block">夜阑星垂罗店村,老少围炉语未温。</p><p class="ql-block">传说不是天上月,是那代代不熄灯。</p><p class="ql-block">照过饥肠,照过雪,照得寒门亦生春。</p> <p class="ql-block">圆门悬匾曰“乡贤”,石径幽幽草色鲜。</p><p class="ql-block">不供香火供清气,半卷诗心半壁天。</p> <p class="ql-block">飞瀑垂岩漱碧空,红岩绿树两相融。</p><p class="ql-block">若问此景何人写?罗隐曾在此题松。</p>