《当你老了》

大乔

<p class="ql-block"><b style="font-size:20px;"> 《当你老了》</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px;"> 作者(美)叶芝 译者 袁可嘉 </b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b> 当你老了,头白了,睡意昏沉,炉火旁打盹,请取下这部诗歌,慢慢读,回想你过去眼神的柔和,回想它们昔日浓重的阴影;多少人爱你青春欢畅的时辰,爱慕你的美丽,假意或真心,只有一个人爱你那朝圣者的灵魂,爱你衰老了的脸上痛苦的皱纹;垂下头来,在红光闪耀的炉子旁,凄然地轻轻诉说那爱情的消逝,在头顶的山上它缓缓踱着步子,在一群星星中间隐藏着脸庞。</b></p> <p class="ql-block"><b style="font-size:20px;"> 诉衷情 次叶芝《当你老了》意</b></p><p class="ql-block"> 依晏殊体词林韵第十二部</p><p class="ql-block"> 大乔</p><p class="ql-block"> 其一</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜丝垂鬓倚炉头,闲卷旧诗筹。忆他眸底星软,曾映鬓边柔。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>芳岁里,竞凝眸,假真求。唯君怜取,魂畔清虔,星魄还留。</b></p> <p class="ql-block"><b style="font-size:20px;"> 诉衷情 次叶芝《当你老了》意</b></p><p class="ql-block"> 依晏殊体词林韵第十二部</p><p class="ql-block"> 大乔</p><p class="ql-block"> 其二</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>桑榆影里醉霜头,浮生漫解筹。朱颜曾逐清风,眉底月痕柔。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>年华逝,倦凝眸,梦难求。唯余君意,漫拭霜华,星影仍留。</b></p> <p class="ql-block"><b style="font-size:20px;"> 诉衷情 次叶芝《当你老了》意</b></p><p class="ql-block"><b> 依晏殊体词林韵第十二部</b></p><p class="ql-block"><b> 大乔</b></p><p class="ql-block"> 其三</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜丝梳罢倚窗头,闲数旧盟筹。昔年花底相逢,风软鬓云柔。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>春色薄,共凝眸,意难求。此生缘契,心畔温痕,岁岁长留。</b></p>