散章(之一)

一牧

<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px;">散章(之一)</b></p><p class="ql-block"><i style="font-size:18px;"> 文/一牧</i></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">欢迎来到虚无的结界,从现实的关节。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">不是"欢迎来到世界",不是"欢迎来到诗歌"。是从现实的关节,那个会疼的地方,那个一弯就响、一扭就错位的缝隙——脱臼而入。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">结界不是终点,是中转站。现实脱出来的臼,在这里悬空,不接任何骨头。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">结界本是守护,是圈地,是"此内有主"。但虚无的结界圈的是空,是守护这个空不被填满。这是最高级的自私:连占有都是空的。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">关节是活动的地方,也是脆弱的地方。不是心脏,不是大脑,是膝盖,是肘,是手指——那些让你能拿笔、能下跪、能拥抱的零件。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">分泌,是为了保持脱臼状态。 被吸干,是为了证明曾经连接过。 燃烧,是为了照亮"正在燃烧"这个事实。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">它不需要读者。它是关节自己发出的咔哒声,是骨头在确认:我还在响,我还在。</p><p class="ql-block">从现实的关节,到虚无的结界——</p><p class="ql-block">没有路,只有这一声咔哒。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">这虚无,是能量和肮脏的聚集地。</p><p class="ql-block">这不是写诗。</p><p class="ql-block">一切的美和道德、勇敢和力量</p><p class="ql-block">在此被黑洞吸收。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我不是肉体。</p><p class="ql-block">我也不是概念。</p><p class="ql-block">我只是光走向黑洞前的塌陷。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">没有什么能赋予我意义。</p><p class="ql-block">也别想定我的罪孽。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我也许是从天堂走来。</p><p class="ql-block">但我一定要回归地狱。</p><p class="ql-block"><br></p>