<p class="ql-block">序言:</p><p class="ql-block"> 琴之为器,德音之载也。丝桐合为形,律吕凝为魂。自伏羲削桐,蔡邕辨材,琴道所系,岂独五音哉?四诗作于静夜,感于清商。或论良材待琢,隐喻君子砺节;或伤焦尾蒙尘,暗寄世道浮沉;或追千载流水,慨叹知音难期;或闻空谷泠响,顿悟太古遗音。是知琴心即文心,弦外有余哀。今缀玉联珠,非敢言继雅,惟托宫商以写幽怀,借丝桐而溯苍茫。是为序。</p> <p class="ql-block">《说琴》读后感赋</p><p class="ql-block">良材未琢岂成琴?</p><p class="ql-block">轸滞弦疏徽失禁。</p><p class="ql-block">五律叛时天地寂,</p><p class="ql-block">九苞蒙垢羽商喑。</p><p class="ql-block">劲操方显孤桐质,</p><p class="ql-block">虚纳能藏太古音。</p><p class="ql-block">莫怨焦桐难引凤,</p><p class="ql-block">改弦更易溯渊深。</p> <p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">良桐本自蕴清音,</p><p class="ql-block">轸滞徽偏律费寻。</p><p class="ql-block">材美何辜弦瑟怨,</p><p class="ql-block">制瑕当咎斧斤侵。</p><p class="ql-block">寒松岂畏风霜烈,</p><p class="ql-block">闻者常忧法度沉。</p><p class="ql-block">但使阳和生九域,</p><p class="ql-block">岐山鸣凤绕琼林。</p> <p class="ql-block">七律《清馆听琴感怀》</p><p class="ql-block">宫商遥接太初琴,</p><p class="ql-block">弦外苍茫何处寻?</p><p class="ql-block">流水千年空断续,</p><p class="ql-block">高山一曲自浮沉。</p><p class="ql-block">霜凝律吕秋侵指,</p><p class="ql-block">星转丝桐夜满襟。</p><p class="ql-block">欲问子期仙迹渺,</p><p class="ql-block">天涯犹待绕梁音。</p> <p class="ql-block">《七律·月夜闻琴感怀》</p><p class="ql-block">觅句敲诗忽听琴,</p><p class="ql-block">泠然一曲动尘心。</p><p class="ql-block">弦惊宿鸟翻寒月</p><p class="ql-block">指泻流泉咽古林。</p><p class="ql-block">已觉商声催鬓雪,</p><p class="ql-block">忍看焦尾覆苔深。*</p><p class="ql-block">凤台人去余清响,*</p><p class="ql-block">谁共高山流水音?</p><p class="ql-block">注:1.焦尾,即焦尾琴。典自《后汉书·蔡邕列传》蔡邕从火中抢救良木制琴的故事。</p><p class="ql-block">2.凤台,典自《列仙传》,记载秦穆公时期萧史善吹箫引凤凰,穆公为其建凤台,后二人乘凤升天。</p> <p class="ql-block"> 昔者师襄鼓琴,渊鱼出听;伯牙挥手,六马仰秣。音之感人深矣。余夜读《琴操》,偶成四律。初以“良材未琢”起兴,思斧斤制度之要;复以“阳和九域”作结,期大雅重振之音。其间霜凝星转之句,非独摹指下清寒,实喻韶华易逝,道统幽微。至若子期渺渺、焦尾苔深,乃知器物可焚,山水常在;形骸易朽,清响不绝。诗成洗砚,忽觉东方即白,恍若七弦余韵,犹袅袅于晨光熹微间。嗟夫!此非琴之所谓“中和”者欤?</p>