<p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 迎春花是木犀科素馨属的落叶灌木,因在百花中开花最早、花后即迎来春天而得名。在辞旧迎新之际特用小楷录九首古人咏迎春花诗词。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 九首迎春花诗如同一部微缩的咏物诗史,从唐至清,诗人借这寻常小花,寄托了各自心中不寻常的品格与感怀。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 唐 《代迎春花招刘郎中》 白居易 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">幸与松筠相近栽,不随桃李一时开。杏园岂敢妨君去,未有花时且看来。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">诗中迎春花自比松竹、不慕桃李,以谦和而自信的口吻邀友。诗人赋予了花君子之交的品格:不争一时之艳,却重在未花时的真诚相待。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 唐 《玩迎春花赠杨郎中》 白居易 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">金英翠萼带春寒,黄色花中有几般?凭君语向游人道,莫作蔓菁花眼看。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">此诗以反问强调黄花之珍,劝诫世人莫当凡品看。白居易借花喻友,既赞花之独特,更期许知己能赏识这份不流于俗的高洁。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">唐 《游春词》 令狐楚 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">高楼晓见一花开,便觉春光四面来。暖日晴云知次第,东风不用更相催。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">全诗着眼于一花开而感春光至的瞬间顿悟,意境开阔。它以小见大,将迎春的绽放升华为唤醒整个春天的信号,饱含对生命律动的欣然与信赖。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 宋 《中书东厅迎春》 韩琦</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 覆阑纤弱绿条长,带雪冲寒折嫩黄。迎得春来非自足,百花千卉共芬芳。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">诗以“带雪冲寒”写其勇毅,以“非自足”赞其无私。身为名相的韩琦,在此投射了理想的政治人格:虽居高位、敢为人先,却只为引来百花齐放的共荣之境。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 宋《迎春花》刘敞</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">秾李繁桃刮眼明,东风先入九重城。黄花翠蔓无人愿,浪得迎春世上名。 此诗为迎春花鸣不平,讽刺世人只爱秾桃艳李。它揭示了一种常见的误解:真正的先驱(黄花翠蔓)往往因其朴素与先觉,在热闹的春光里反被忽视和轻看。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 宋 《清平乐·纤秾娇小》 赵师侠 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">纤秾娇小,也解争春早。占得中央颜色好,装点枝枝新巧。东皇初到江城,殷勤先去迎春。乞丐黄金腰带,压持红紫纷纷。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">词为迎春画像,“黄金腰带”之喻既贵且巧。通篇以拟人手法,将小花塑造成一位主动争春、华妆领序的精灵,尽显其娇小身躯中包裹的磅礴春意与自信。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 明 《仲冬晦日仁常送迎春花至即邀共赏》 范景文 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">当寒故暖将为雪,未腊迎春早放花。正尔无聊为时节,蜡梅枝上守岁华。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">诗写寒冬得见春花的惊喜,情感真挚。在“守岁华”的无聊时节,这早放的花成为连接冬春、慰藉心灵的珍贵礼物,体现了友情的温暖与生命的慰藉。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 清 《嘲迎春花》 赵执信 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">黄金偷色未分明,梅傲清香菊让荣。依旧春寒苦憔悴,向风却是最先迎。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">“嘲”为戏笔,实为深赞。诗以“偷色”、“憔悴”状其貌,却以“最先迎”彰其魂,在自嘲的口吻中,突显了迎春花于苦寒中挺身而出的孤勇与担当。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 清 《迎春花》 曹鉴冰 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">春信侵寻槛外通,忽看一树数枝红。非关气候寒暄异,要与梅花殿后同。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">此诗视角独特,写其“数枝红”似梅而殿后。它打破了黄花定式,并赋予迎春花一种自觉的定位:不争早春之先,而甘愿与高格的梅花首尾相接,共成春景。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 这九首诗如同一幅长卷,从不同角度勾勒出迎春花的完整风神:它既是报春的先锋,亦是谦逊的君子;既承受被误解的孤寂,也享有领群芳的荣光。其核心精神,正在于在恰当的时节,以恰好的姿态,完成自己唤醒春天的使命。</span></p>