<p class="ql-block">序言</p><p class="ql-block"> 夫诗者,心之声也。世有万象,心有所感,发而为言,言而成诗。今观此四章《无题》,虽以“无题”为名,实则有感而作,有骨有血。作者目击时流,胸萦块垒,遂以寸管为刃,剖开浮世光影;以素纸为鉴,照见人间肝胆。</p><p class="ql-block"> 其诗骨峻峭,语带风霜。或讥“腹空盗廪”之伪,或叹“田间霜露”之艰;或刺“清谈销禄”之庸,或悲“谏臣香渺”之喑。借井蛙、夏虫喻识见之固,以浮沤、蓬蒿写真实之归。对仗间藏锋锐,典故中含悲悯。非徒逞文字之工,实欲唤天壤之醒。</p><p class="ql-block"> 斯作如寒夜疏钟,虽清冷孤迥,其声自远;如古镜蒙尘,稍加拂拭,照影愈真。读者但以心印心,自能于冷语中见热肠,于讥诮中识深忧。是為序。</p> <p class="ql-block">《无题》</p><p class="ql-block">腹中无墨敢挥毫,</p><p class="ql-block">指点江山笑尔曹。</p><p class="ql-block">井底观天称浩渺,</p><p class="ql-block">纸灯充月照徒劳。</p><p class="ql-block">夏虫妄议冰霜事,</p><p class="ql-block">秋草空摇锦绣袍。</p><p class="ql-block">散尽浮沤嵩华现,</p><p class="ql-block">虚峰始解是蓬蒿。</p> <p class="ql-block">《无题》</p><p class="ql-block">朱绂金开踞要津,</p><p class="ql-block">实无寸策济疲民。</p><p class="ql-block">腹空岂碍盗仓廪,</p><p class="ql-block">齿冷偏能诵典伦。</p><p class="ql-block">昼坐清谈销岁禄,</p><p class="ql-block">夜翻艳曲亵星辰。</p><p class="ql-block">冰心早染膏脂厚,</p><p class="ql-block">犹向人前说爱贫。</p> <p class="ql-block">《无题》</p><p class="ql-block">分配鸿沟年复年,</p><p class="ql-block">田间霜露浸苍颜。</p><p class="ql-block">高墙自锁金银壁,</p><p class="ql-block">僻壤空悬日月艰。</p><p class="ql-block">公廪薪丰民廪瘦,</p><p class="ql-block">朱门宴盛荜门斑。</p><p class="ql-block">九州同富诚何岁?</p><p class="ql-block">伫盼春风度玉关。</p> <p class="ql-block">《无题》</p><p class="ql-block">十年笔阵惯雌黄,</p><p class="ql-block">每奉纶音必作枪。</p><p class="ql-block">字剖妖书皆鸩毒,</p><p class="ql-block">文诛幻相总桃僵。</p><p class="ql-block">青眸未识先挥戟,</p><p class="ql-block">赤口无端骤转缰。</p><p class="ql-block">啮臂功成矜扈爪,</p><p class="ql-block">长衢谁记谏臣香?</p> <p class="ql-block">自跋</p><p class="ql-block"> 余非专业诗人,亦非评家。偶尔涉笔,不过心有所触,如鲠在喉,不得不吐。此数章皆近年零碎所作,或睹新闻而扼腕,或闻议论而沉思,或忆往事而慨然。虽云“无专指”,然字句皆自肺腑流出,非为攻讦私域,实乃寄望公义。</p><p class="ql-block"> 诗中之象,古已有之,今亦未绝。“纸灯充月”“秋草摇袍”者,古今一辙;“金银锁壁”“荜门斑驳”者,四海同悲。余非欲以诗解世困,但求以微言存真相,以冷眼录实情。若他日尘埃落定,重读此篇,或可作时代之一笺注脚,足矣。</p><p class="ql-block"> 诗成置匣,本不求闻达;今略作整理,附数语于末,但明心迹耳。知我罪我,其在斯乎?</p><p class="ql-block">跋尾缀小记:</p><p class="ql-block"> 此稿原为散页杂录,友人见之,谓可稍辑留存。因略序次第,补缀数言。诗虽陋,情则真。世间万般“无题”,终归“有心”。风雨如晦,鸡鸣不已,但存一点星火,照见彼此,便是意义所在。</p><p class="ql-block"> 梅庵于乙巳大寒灯下</p>