谁囚万物

屯 哥

<p class="ql-block">开篇语</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> 天地为炉,万物为炭;寰宇作笼,群生为囚。鸟啼樊槛,恨金笼之束羽;鱼喁浅池,怨银波之缚鳞。树扎深坰,叹寸步之难徙;山蟠厚壤,嗟千峰之莫移。人囿青冥,困罡风之四塞;物羁圆舆,怅星汉之遥垂。盖闻物理有常,动静有界;天行有度,聚散有规。气载形以不散,地承质而不浮,引力维天之象,磁场络地之枢。非关造化之苛,实乃自然之数。</p><p class="ql-block"> 故览斯篇者,莫叹拘囚之苦,当察运化之殊。观微尘之守矩,悟大道之同趋。</p> <p class="ql-block">笼</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">鸟蹲在笼子里</p><p class="ql-block">一声声喊着 不自由</p><p class="ql-block">鱼缸的玻璃晃着光</p><p class="ql-block">鱼用一串气泡 应和鸟的哀愁</p><p class="ql-block"> 树把根扎进泥土</p><p class="ql-block">那是挪不动的囚牢</p><p class="ql-block">大山趴在大地的掌心里</p><p class="ql-block">沉默是唯一的祷告</p><p class="ql-block"> 人被空气裹着</p><p class="ql-block">走不出透明的墙</p><p class="ql-block">万物都被地球圈养</p><p class="ql-block">仰头望星空时</p><p class="ql-block">眼底落满 逃不掉的怅惘</p> <p class="ql-block">笼中笼赋</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> 心为形役,识为境拘;文囿于俗,见缚于隅。</p><p class="ql-block"> 昔者天地为笼,束鸟兽之迹;今者见闻作槛,锢智虑之途。观书则囿于编简,论道则拘于章句;仰察则限于目力,俯思则缚于心隅。彼鸿儒巨擘,或困于一家之言;骚人墨客,亦拘于一代之趋。</p><p class="ql-block"> 是故目之所及,无非樊篱;思之所至,尽是羁縻。文化为笼,笼中复有笼;认知为网,网外更缠网。层峦叠嶂,非关丘壑之阻;百转千回,实乃心樊之障。</p><p class="ql-block"> 叹矣!身脱尘网易,心破樊笼难。万象皆空,唯此牢笼无尽;百念俱寂,独斯桎梏常缠。</p> <p class="ql-block">沁园春·笼</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">寰宇为笼,万象羁囚,四野茫茫。</p><p class="ql-block">看樊中啼鸟,声声诉恨;池间困鲤,喁喁传伤。</p><p class="ql-block">古树盘根,层岩卧野,咫尺樊篱不可量。</p><p class="ql-block">人何似,被罡风环锁,难越穹苍。</p><p class="ql-block"> 谁能挣破缰缰?叹碌碌浮生皆自忙。</p><p class="ql-block">怅峰峦叠嶂,身沉厚土;星河浩渺,目断遐荒。</p><p class="ql-block">一样羁愁,万般无奈,仰看云边雁影长。</p><p class="ql-block">空凝睇,问天公此意,何处翱翔?</p> <p class="ql-block">笼</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">寰宇为笼万象羁,</p><p class="ql-block">啼禽哀唳诉幽悲。</p><p class="ql-block">池鱼喁喁应清怨,</p><p class="ql-block">古树沉沉锁故枝。</p><p class="ql-block">峻岭无言蟠厚土,</p><p class="ql-block">浮生有界困罡驰。</p><p class="ql-block">众生仰首星河远,</p><p class="ql-block">怅望青冥未可期。</p> <p class="ql-block">钗头凤·笼</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">樊笼小,哀声绕,</p><p class="ql-block">啼禽凄切愁难了。</p><p class="ql-block">池鱼喑,苍山噤,</p><p class="ql-block">一抔黄土,半帘云荫。</p><p class="ql-block">困,困,困。</p><p class="ql-block"> 长空杳,尘心扰,</p><p class="ql-block">此身谁解樊篱铐。</p><p class="ql-block">风穿鬓,星垂鬓,</p><p class="ql-block">仰看霄汉,梦魂难进。</p><p class="ql-block">噤,噤,噤。</p> <p class="ql-block">破笼之径赋</p><p class="ql-block"> 心囿于隅,当求通变;识拘于隘,宜务扩宽。</p><p class="ql-block"> 弃陈言之桎梏,破旧说之藩篱。阅万卷以广目,行万里以骋怀。察天地之运行,悟阴阳之化育。祛偏见之翳,涤俗见之尘。不以一家之言蔽目,不执一己之见封心。</p><p class="ql-block"> 学无常师,采百家之菁华;思无定法,融诸派之玄微。登高以眺远,临深以观澜。纳新吐故,如川流之不息;革故鼎新,若草木之向荣。</p><p class="ql-block"> 由是观之,破笼之径,非恃外力,实赖内修。澄心以明志,格物以穷理。心灯朗照,则迷雾尽散;神智洞开,则樊笼自解。</p> <p class="ql-block">结篇语</p><p class="ql-block"> 集兹短咏,名曰《囚中万物吟》。或赋鸟鱼之叹,或歌山岳之思,无非借物抒情,因形喻理。盖知鸟无樊笼则散,鱼离水泽则枯,树无根柢则倾,山无坤舆则覆。此非人为之梏,实为物理之拘。引力牵星汉之行,大气护生灵之住。万物各安其位,六合各循其路。</p><p class="ql-block"> 读此卷者,若能悟拘囚之非困,知秩序之是福,则斯文不忝,雅意可抒矣。</p>