<p class="ql-block">《大寒炊烟》集开篇语</p><p class="ql-block"> 朔风卷地,大寒凝霜;旷野冰封,千峰失翠。惟见一缕炊烟,自青檐袅袅而出,冲寒破暝,若素旌之招展;载馥携温,似慈母之叮咛。烟缕轻飏,绾他乡之月色;灶火微明,暖故园之心扉。盖炊烟者,非徒烟火之迹,实乃乡愁之根也。羁旅天涯,每望云间烟影,辄思篱边菊绽、堂前灯柔;飘蓬岁月,偶闻风里柴香,便念檐下絮语、灶上羹稠。</p><p class="ql-block"> 是以辑诸篇什,名曰《大寒炊烟》,录寸心之缱绻,抒千里之相思。</p> <p class="ql-block">大寒炊烟赋(骈文)</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> 朔风裂野,冻云垂空。千里川原,尽被琼瑶之覆;万重林壑,全收凛冽之中。破壁风号,寒透疏棂之隙;危檐雪积,冰封断梗之踪。</p><p class="ql-block"> 惟见炊烟,自砖囱而出;倏萦轻缕,向碧落而冲。如旗之扬,招游子之归思;似带之曳,系故园之深衷。携灶底之薪温,融残霜于陌上;载瓮头之菜馥,散冷寂于眉峰。</p><p class="ql-block"> 遥想柴扉,灯影犹曳;堪怜倚杖,鬓雪初浓。望穿云路,盼征鞍之早返;梦绕天涯,念客袂之多风。一缕烟轻,牵两地之心意;数声鸦晚,伴孤村之夜钟。</p> <p class="ql-block">大寒炊烟</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">朔风卷雪覆平川,万里冰封锁暮烟。</p><p class="ql-block">破壁犹传薪火暖,出檐争作客旌悬。</p><p class="ql-block">一丝牵系千山外,半缕萦回寸心前。</p><p class="ql-block">遥念柴门灯影里,倚闾人立雪霜天。</p> <p class="ql-block">沁园春·大寒炊烟</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">朔气横空,万木凝霜,千里冰封。</p><p class="ql-block">看寒侵野陌,荒蹊迹断;</p><p class="ql-block">冰凝河汉,飞鸟声穷。</p><p class="ql-block">破壁风号,危檐雪积,</p><p class="ql-block">冻锁尘寰四野同。</p><p class="ql-block">炊烟起,自青砖罅里,</p><p class="ql-block">袅袅腾空。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">遥知烟火情浓,</p><p class="ql-block">似一面征旗唤客踪。</p><p class="ql-block">带灶中薪暖,融消冷寂;</p><p class="ql-block">瓮头菜香,吹散愁慵。</p><p class="ql-block">鬓角飞霜,灯前倚杖,</p><p class="ql-block">望断天涯路万重。</p><p class="ql-block">归心处,有柴门半掩,</p><p class="ql-block">候我春浓。</p> <p class="ql-block">结篇话</p><p class="ql-block"> 一卷诗成,满纸烟痕。或吟朔雪寒天,烟凝客路;或咏疏灯夜永,梦绕家山。炊烟数缕,牵系着游子行藏;墨韵几行,沉淀着离人念想。盖心有所牵,故笔底情深;情有所寄,故篇中意切。</p><p class="ql-block"> 今集稿既成,聊慰寸心。愿此缕炊烟,能渡关山之远,暖羁旅之肠;愿此间文字,可寄相思之重,慰盼归之望。</p>