<p class="ql-block">幽谷谁闻香暗度,</p>
<p class="ql-block">淡黄裙袂染霞痕。</p>
<p class="ql-block">风来不语偏摇影,</p>
<p class="ql-block">一脉清光入梦魂。</p> <p class="ql-block">素瓣如云缀赤纹,</p>
<p class="ql-block">纤茎轻托向晨昏。</p>
<p class="ql-block">不争桃李喧春色,</p>
<p class="ql-block">独守空山月一痕。</p> <p class="ql-block">日影斜穿叶底光,</p>
<p class="ql-block">金丝缕缕缀仙妆。</p>
<p class="ql-block">何须浓艳争时序,</p>
<p class="ql-block">静吐幽芳已断肠。</p> <p class="ql-block">晴光漫洒玉玲珑,</p>
<p class="ql-block">数朵清妍倚碧丛。</p>
<p class="ql-block">蝶未到时香自远,</p>
<p class="ql-block">心如止水亦含风。</p> <p class="ql-block">曲茎承露立微风,</p>
<p class="ql-block">血缕描纹玉面红。</p>
<p class="ql-block">纵使无人深谷里,</p>
<p class="ql-block">何曾辜负一春工?</p>
<p class="ql-block">——我常于山径独行,每遇兰影,便觉尘心顿洗。这几株幽兰,或黄或白,皆以素雅为骨,以红纹点睛,似不欲喧哗,却自有千言万语藏于瓣间。它们不开在闹处,偏择林下石隙,静静吐纳朝露夕岚。</p>
<p class="ql-block">风过时,花茎微颤,像在低语,又像在拒答。我不知它们是否寂寞,只知这份静,是繁华世界里最难寻的回音。</p>
<p class="ql-block">有时想,人若能如兰,不必群芳簇拥,不靠蜂蝶传名,只守一寸心土,开一季清欢,也算不负此生。</p>
<p class="ql-block">阳光穿过叶隙,落在花瓣上,那红纹便如血脉般鲜活起来——原来最深的热烈,往往藏在最静的姿态里。</p>
<p class="ql-block">我立久欲去,回首再望,它们依旧不语。</p>
<p class="ql-block">可我知道,那一缕香,已随呼吸,住进了我心里。</p>