诗词里的宿命回响·墨痕浸透天意,平仄写尽人生 原创 母焕胜 有些诗词,读来如同命运的密语,在千年流转的音律间,轻轻叩击着每个灵魂深处关于“注定”的共鸣。它们不教人如何挣脱,却让人懂得——生命中确有些轨迹,早已在时光的长卷上静静铺展。 这些诗行,是古人在命运面前的沉吟,也是穿越时空与我们对话的回响。今日,让我们循着这缕墨痕,聆听那宿命的低语。 01.重游旧地·难寻少年心 《唐多令·芦叶满汀洲》 宋·刘过 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">芦叶满汀洲,寒沙带浅流。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">二十年重过南楼。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">柳下系船犹未稳,能几日,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">又中秋。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">黄鹤断矶头,故人今在否?</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">旧江山浑是新愁。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">欲买桂花同载酒,终不似,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;"><span class="ql-cursor"></span>少年游。</b></p> 人生如逆旅,纵能重返旧地,却难重拾旧心。那份独属少年的疏狂与热望,早已被岁月悄然置换,徒留一壶桂花酒,祭奠回不去的曾经。 02.时光如刀·无人能逃 《苦昼短》 唐·李贺 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">飞光飞光,劝尔一杯酒。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">吾不识青天高,黄地厚。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">唯见月寒日暖,来煎人寿。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">食熊则肥,食蛙则瘦。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">神君何在?太一安有?</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">天东有若木,下置衔烛龙。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">吾将斩龙足,嚼龙肉,</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">使之朝不得回,夜不得伏。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">自然老者不死,少者不哭。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">何为服黄金,吞白玉?</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">谁似任公子,云中骑碧驴?</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">刘彻茂陵多滞骨,嬴政梓棺费鲍鱼。</b></p> 纵有斩龙之志,难敌飞光之刃。日月轮转如熔炉,熬尽人间寿数,任你帝王将相、才子豪杰,终将化作史册间一行墨迹。 03.十年重逢·俱是失意人 《赠妓云英》 唐·罗隐 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">钟陵醉别十余春,重见云英掌上身。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">我未成名卿未嫁,可能俱是不如人。</b></p> 命运惯作弄人,偏教失意者重逢。诗人未登金榜,佳人未遇良缘,十年光阴未改彼此境遇,一句“不如人”,道尽世事的苍凉与无奈。 04.寻春来迟·花落子满枝 《叹花》 唐·杜牧 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">自是寻春去校迟,不须惆怅怨芳时。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">狂风落尽深红色,绿叶成阴子满枝。</b></p> 错过的不只是花期,更是另一种人生的可能。当你匆匆赶到,繁花已成青果,有些时机一旦流逝,便永无重来之日。 05.人间留不住·美好总易逝 《蝶恋花·阅尽天涯离别苦》 现代·王国维 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">阅尽天涯离别苦,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">不道归来,零落花如许。</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);">花底相看无一语,绿窗春与天俱莫。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">待把相思灯下诉,</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">一缕新欢,旧恨千千缕。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">最是人间留不住,朱颜辞镜花辞树。</b></p> 世间好物不坚牢,彩云易散琉璃脆。纵使跨越千山万水归来,镜中容颜已改,枝头繁花已落,这是时光给予每个人最公平的裁决。 06.英雄成败·时运定局 《筹笔驿》 唐·罗隐 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">抛掷南阳为主忧,北征东讨尽良筹。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">时来天地皆同力,运去英雄不自由。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">千里山河轻孺子,两朝冠剑恨谯周。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">唯馀岩下多情水,犹解年年傍驿流。</b></p> 纵有经天纬地之才,亦需借东风之势。时来天地同力,运去寸步难行,这或许就是英雄史诗里,最令人扼腕的注脚。 07.到老方知·天成胜过人力 《论诗五首·其四》 清·赵翼 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">少时学语苦难圆,只道工夫半未全。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">到老始知非力取,三分人事七分天。</b></p> 年少总信勤可补拙,老来方悟天意难违。七分天定,三分人为,认清这界限并非消极,而是与命运达成的一种深刻和解。 08.生死相隔·思念成霜 唐·白居易《梦微之》 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">夜来携手梦同游,晨起盈巾泪莫收。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">漳浦老身三度病,咸阳宿草八回秋。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">君埋泉下泥销骨,我寄人间雪满头。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">阿卫韩郎相次去,夜台茫昧得知不?</b></p> 阴阳两隔,是最决绝的宿命分野。你在黄泉之下化为尘土,我在人间白头独行,连梦中相会都成了奢侈,唯有思念如霜,覆盖余生。 09.病中失梦·想见不能见 《酬乐天频梦微之》 唐·元稹 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8);">山水万重书断绝,念君怜我梦相闻。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251);">我今因病魂颠倒,唯梦闲人不梦君。</b></p> 命运残忍,连梦中的慰藉也要剥夺。病魂颠倒之际,偏偏梦不见最想见的人,这种清醒的遗憾,比任何离别都更锥心。 10.物是人非·心境不复 《南歌子·天上星河转》 宋·李清照 <p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">天上星河转,人间帘幕垂。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">凉生枕簟泪痕滋。起解罗衣聊问、夜何其。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">翠贴莲蓬小,金销藕叶稀。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:22px;">旧时天气旧时衣。只有情怀不似、旧家时。</b></p> 山河可重归,故衣可再着,唯心境一去不返。经历过沧海桑田的眼睛,再也看不见昔日的星辰,这才是命运最深刻的镌刻。 宿命如诗·诗如明镜。 这些诗词,如同一面面历经沧桑的铜镜,照见古人也照见我们。它们不提供答案,只呈现真相;不教人反抗,却让人清醒。
真正的智慧,或许不在于改写命运的剧本,而在于读懂它每一个章节的深意,然后在注定之中,活出属于自己的那份从容与深情。 谢谢🙏🙏🙏欣赏