《四季长城,万里铸千秋》

于凤春

<p class="ql-block"> 序</p><p class="ql-block"> 从小就迷长城一总觉得这道盘在群山里的墙,是本摊开的大书,玉门关的汉长城,土坯缝里还占着丝路的风沙,嘉峪关的夯土垛口,撞过戌卒的铠甲,山海关的城砖,浸过明清的晨露,再到丹东虎山,那东端的蜂燧,连起了江海的雾。</p><p class="ql-block"> 后来踩过八达岭的石阶,慕田峪的枫影,水长城的碧波,司马台的星夜,又攒下四季的模样,春有花缠城堞,</p><p class="ql-block">夏有云裹长垣,秋有叶烧雄关,冬有雪覆残楼,每一步都踩着“万里”二字,每一眼都撞着“千年"的魂。</p><p class="ql-block"> 今儿把这些图,这些诗拢在一块儿,不算“游记”,更像给这道墙的“便签”一记着我摸过的砖,吹过的风,也记着这墙里裹着的,咱骨子里的那股“不肯塌”得劲儿。</p> <p class="ql-block"> 春长城</p><p class="ql-block"> 长龙盘岭裹青纱,</p><p class="ql-block"> 漫野春杏雪样花。</p><p class="ql-block"> 城垛沾香风里颤,</p><p class="ql-block"> 石阶印客日边斜。</p><p class="ql-block"> 烽台旧影今还在,</p><p class="ql-block"> 粉瓣新装景更嘉,</p><p class="ql-block"> 自古脊梁扛岁月,</p><p class="ql-block"> 一山芳色护中华。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"> 夏登长城</p><p class="ql-block"> 层峦叠翠抱雄关,</p><p class="ql-block"> 万里长龙绕碧天。</p><p class="ql-block"> 石径连云蒸暑气,</p><p class="ql-block"> 高楼倚日望青山。</p><p class="ql-block"> 风吹城垛松声远,</p><p class="ql-block"> 影落云天雁影闲。</p><p class="ql-block"> 千古江山留胜迹,</p><p class="ql-block"> 一声长啸破尘寰。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> </p> <p class="ql-block"> 秋爬长城</p><p class="ql-block"> 漫山枫火染秋光,</p><p class="ql-block"> 城垛弯弯绕岭长。</p><p class="ql-block"> 老砖晒透夕阳暖,</p><p class="ql-block"> 远岫铺城彩锦张。</p><p class="ql-block"> 风钻墙缝呼旧事,</p><p class="ql-block"> 叶飘阶上落金黄。</p><p class="ql-block"> 游人踏碎残阳影,</p><p class="ql-block"> 一眼山河带晚香。</p> <p class="ql-block"> 冬爬长城</p><p class="ql-block"> 血盖长城接远山,</p><p class="ql-block"> 云团裹住树千竿。</p><p class="ql-block"> 老墙堆玉凉生骨,</p><p class="ql-block"> 敌楼漏光暖带寒。</p><p class="ql-block"> 阶上似留征马印,</p><p class="ql-block"> 风边恍有哨声残,</p><p class="ql-block"> 山和城共白头立,</p><p class="ql-block"> 守着人间岁月安。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">  翻完这一沓图与诗,指尖好像还沾着长城砖的凉,枫叶的暖,落雪的软,从汉时的土坯到明时的城砖,从西陲戈壁到东极江海,这道墙没说话却把“久长”二字刻进了山河。</p><p class="ql-block"> 其实哪儿是我“游"长城呢?是长城把他的岁月分了几缕塞给我,往后再听见“长城”两个字,心里定又会慢开一路的风,是砖缝里的沙,是垛口外的云,是咱们揣了千年的,那点热乎的念想。</p><p class="ql-block"> 若你也爱这道墙,不妨寻个日子踏上去一脚踩的是石阶,碰着的,是半本中国的魂。</p>