<p class="ql-block">《雙鯉魚》 </p><p class="ql-block">快過年了, 拿著一位朋友送我的兩條魚把玩。 喜歡它們溫暖吉慶的諭意。 也想起了學生時代讀過的”遺我雙鯉魚”, 那時候讀書一心只為考試, 不求甚解,囫圇吞棗。讓我翻出詩來, 再讀一遍。 </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">[漢古樂府. 飲馬長城窟]- 佚名</p><p class="ql-block">青青河畔草,綿綿思遠道。</p><p class="ql-block">遠道不可思,宿昔夢見之。</p><p class="ql-block">夢見在我傍,忽覺在他鄉。</p><p class="ql-block">他鄉各異縣,輾轉不相見。</p><p class="ql-block">枯桑知天風,海水知天寒。</p><p class="ql-block">入門各自媚,誰肯相爲言。</p><p class="ql-block">客從遠方來,遺我雙鯉魚。</p><p class="ql-block">呼兒烹鯉魚,中有尺素書。</p><p class="ql-block">長跪讀素書,書中竟何如。</p><p class="ql-block">上言加餐食,下言長相憶。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">「藏」有尺素書? 魚腹藏書? </p><p class="ql-block">為何來自「飲馬的長城窟」? </p><p class="ql-block">誰是「佚名」的你? </p><p class="ql-block">———-</p><p class="ql-block"><span style="font-size:18px;">好一封珍貴的書信, 好一份幽婉動人的長相憶。 喜歡這詩,也因為作者「佚名」。 若強說是蔡邕的作品, 也許是不合宜的張冠李戴。 若真是蔡邕, 可不又違背了他佚名的初衷。 誰是「佚名」的你? 還是不問吧! 「佚名」賦與了所有戍邊士卒或留守思婦們一份「鐵漢柔情」的想像。 </span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:18px;">我的兩條魚, 腹中無詩書。 感恩! 僥倖生活在交通,通訊發達的黃金時代。 </span></p>