读《秋窗风雨夕》

拈花一笑

<p class="ql-block">一阵秋风锐,扫虚窗,疏竹影里,有人心溃。</p><p class="ql-block">失却高堂萍寄水,风剑霜刀紧对。</p><p class="ql-block">栏牖下、时多懊悔。</p><p class="ql-block">本是凄凉时候也,更何堪、雨助凄凉泪。</p><p class="ql-block">檐矮处,任憔悴。</p><p class="ql-block">宝兄虽也知心肺,哪堪他、恣睢乖戾,有情难遂?</p><p class="ql-block">只怕侬心真欲老,任尔秋风吹碎。</p><p class="ql-block">于是有,长更无寐。</p><p class="ql-block">欲借秋窗风雨叹,略抒余、无限愁滋味。</p><p class="ql-block">人世矣,可真累!</p>