盛唐 王维

丛渊

作者原意(续九十五) <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 汉 江 临 眺</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">楚塞三湘接,荆门九派通。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">江流天地外,山色有无中。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">郡邑浮前浦,波澜动远空。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">襄阳好风日,留醉与山翁。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 楚塞,楚国的边关,湖北一带属楚国。 三湘,湖南湘水之总称,漓湘、潇湘、蒸湘。 荆门,山名,在湖北宜都西北,战国时称“楚之西塞”。 山翁,指晋代山简。其曾任征南将军,时常携酒出游,大醉而归。 汉水连接湘江、长江,远望江水好象流出天地之外,山色忽隐忽现。郡邑也好象在水边浮立,波涛在远空翻涌。襄阳好风景,作者很想留下与山简那样的人欢聚。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 本诗写襄阳山川景色佳丽,气象空阔,是游赏的好地方。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 观 猎</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">风劲角弓鸣,将军猎渭城。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">草枯鹰眼疾,雪尽马蹄轻。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">忽过新丰市,还归细柳营。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">回看射雕处,千里暮云平。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 诗题一作“猎骑”,今不从。 渭城,长安西北,渭水北岸。 秦代咸阳旧址,汉武帝时改名渭城。 野草枯干,禽兽无处遮蔽,积雪消融,马跑亦显轻松。 新丰市,位于长安东北,即现在的陕西新丰。 细柳营,汉时名将周亚夫屯兵之处,在长安西。借指将军驻地并暗示治军严谨。 雕,飞得很高,不易射中。是以其称赞将军善射。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 辋川闲居赠裴秀才迪</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">寒山转苍翠,秋水日潺湲。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">倚杖柴门外,临风听暮蝉。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">渡头余落日,墟里上孤烟。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">复信接舆醉,狂歌五柳前。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 秋风中寒山苍翠更显浓郁,潺潺溪水流淌不息。我临风倚杖立院门细听晚蝉,观看渡口落日村庄炊烟。仿佛又遇古之接舆酒醉狂舞在我五柳先生之门前纵歌。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 辋川,地名,今陕西蓝田。 潺湲,水徐流貌。 接舆,春秋楚隐士,此处比裴迪。 五柳,陶渊明自称五柳先生,此处喻自己。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 山 居 秋 暝</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">空山新雨后,天气晚来秋。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">明月松间照,清泉石上流。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">竹喧归浣女,莲动下渔舟。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">随意春芳歇,王孙自可留。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 大雨刚过,山谷空寂。夜幕降临,秋凉气清。月光洒松林,清水流石上。洗衣女归途嘻笑,渔舟唱晚。春光消逝秋色醉人。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 陶醉山水,即将隐居。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 归 嵩 山 作</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">清川带长薄,车马去闲闲。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">流水如有意,暮禽相与还。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">荒城临古渡,落日满秋山。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">迢递嵩高下,归来且闭关。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 清河淌入密林,我驾车归去。流水作伴,倦鸟鸣送。荒凉的城池紧挨古渡口,落日余晖染遍秋山。不远千里而来嵩山下,我将闭门不沾红尘。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 嵩山归隐,隔绝尘世。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 鹿 柴</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">空山不见人,但闻人语响。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">返景入深林,复照青苔上。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 王维《辋川集》组诗二十首。 此二十字以夕照与人声衬托深山的幽静空。 具体而微,妙不可言。 一首幽美之诗,一幅生动之画,足是作者感觉之敏锐细致。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 竹 里 馆</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">独坐幽篁里,弹琴复长啸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">深林人不知,明月来相照。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此诗与上首意境相似。 独坐清幽的竹林之中何等静谧。 况且还在弹琴长啸,更增添幽䆳之气,风神散朗。 作者总是表现一种寂灭般之幽静,对闲静孤寂之欣赏。历代许多文人却以为此乃作品之消极面。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">  王维(七O一——七六一年),字摩诘,唐蒲州(治所在山西省永济)人,二十一岁举进士,初任大乐丞。唐玄宗开元二十二年,张九龄为相,提拨王维右拾遗,开元二十五年张被贬,王遭冷遇,出使塞上。开元二十七自凉州回长安。安史之乱,安禄山攻陷长安胁迫其任给事中。两京收复后,肃宗欲治伪官罪,王维赖其弟刑部侍郎王缙讲情得从宽发落,降职为太子中允,继又升任尚书右丞。 他年青有政治抱负。边寒诗有佳句,后期的山水田园诗能代表其诗歌特色。成就颇高,刻画细致。变化多采,独创风格。苏轼说他诗中中画,更多者说他消极避世。关于他最终如何、至死之因说法不一而查无实据。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 王维兼长书画与音乐。著有《王右丞集》二十八卷。</span></p>