深情印记・沈园

镜子

<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">镜子/403500</p><p class="ql-block ql-indent-1">课文名称 :《钗头凤》人教版高一课文</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">关于江南美景,一直有“江南十分美,绍兴九分九”的说法。</p><p class="ql-block ql-indent-1">绍兴,远有书圣王羲之留下的兰亭,近有清末民初的仓桥直街、鲁迅先生的故居,还有一个唯一保存至今的宋式园林—沈园(也称沈氏园),园林原来的主人“沈姓富商”慢慢被人们淡忘了,沈园却因为陆游和唐婉的“钗头凤”而声名鹊起。</p><p class="ql-block ql-indent-1">2020年这个清朗秋天再次踏上了唐诗宋词里最为熟悉、梦绕魂牵的沈园。既赏景,又觅境,想在这有着陆游无比遗憾的地方,读出诗人凄凉的爱情。</p><p class="ql-block ql-indent-1">园门额匾“沈氏园”三字是郭沫若1962年所题。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">在沈园入口处,有陆游曾写过诗句“<b>断云幽梦事茫茫”</b>,“断云”谐音“断缘”。</p><p class="ql-block ql-indent-1">此石中间断开,但依依不愿分离,暗合他与唐婉的爱情 “断而未绝”。向人们诉说<span style="color:rgb(51, 51, 51);">陆游和唐琬</span>的爱情悲剧,点明沈园的主题。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">进入沈园大门,第一眼便能看到这块峭然独立的太湖石,上面写着“诗境”,石边是有奇花异草。凝视着这块“诗境”石,诗情画意油然而生。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">放眼园中,湖水清澈,香榭散落,绿意盎然,置身美景,惬意无比。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b>“伤心桥下春波绿,曾是惊鸿照影来.”</b>走过伤心桥,环顾四向,只有池北那通不起眼的短壁,镌刻着的二方石刻难似抑止地流淌着悲伤的清泪,向人诉说着伤心桥的来历,二阙痛楚哀伤的《钗头凤》演绎出<b>“问世间情为何物,直教人生死相许。”</b>的悲怆。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"> 冷翠亭临水而筑,亭两边的对联:<b>“世事多艰,空萦战马嘶风梦;欢缘难续,长忆惊屿照影时。”</b>坐在冷翠亭,独吟《钗头凤》,诗人的悲哀便会慢慢走入心底。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">走走停停,到了半壁亭,其上对联写道:<b>“莫忘半壁忘全壁,最爱诗园是沈园。”</b>亭中有绍兴人民政府的《重建沈园碑记》。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1">  </p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">不知不觉走到了《钗头凤碑》前。陆游和唐婉的凄美爱情故事,大家耳熟能详。</p><p class="ql-block ql-indent-1">故事发生在宋朝时期,20岁的绍兴青年陆游,与美貌的才女唐婉喜结良缘,郎才女貌,诗书唱和,生活的十分幸福和甜美。然而,在女子无才便是德的年代,一对恩爱夫妻终于走到<b>“执手相看泪眼”</b>的那一日,从此劳燕纷飞。</p><p class="ql-block ql-indent-1">造化戏人,离别后苦苦相思的陆游与唐婉,七年之后竟意外邂逅于这个沈园。俩人早已为人夫人妻,纵然相见却再也不能相亲。看着昔日恋人憔悴的身影,陆游感慨万分,惆怅不已。随即,就着沈园墙壁挥笔提下一曲《钗头凤》,怅然而别。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b>“红酥手,黄滕酒。满城春色宫墙柳。东风恶,欢情薄。一怀愁绪,几年离索。错!错!错!   春如旧,人空瘦。泪痕红浥鲛绡透。桃花落,闲池阁。山盟虽在,锦书难托。莫!莫!莫!”</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">陆游走后,唐婉将这首《钗头凤》词从头至尾反复看了几遍,<span style="font-size:18px;">百感交焦,柔肠寸断,竟不能自己。她泣泪和了一首《钗头凤》,回家后不久,便香消魂散,郁闷愁怨而死。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b>“世情薄,人情恶。雨送黄昏花易落。晓风干,泪痕残。欲笺心事,独语斜阑。难!难!难!   人成各,今非昨。病魂常似秋千索。角声寒,夜阑珊。怕人寻问,咽泪装欢。瞒!瞒!瞒!”</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">我在那堵留下陆游与唐婉的<b>“错,错,错”和“莫,莫,莫”</b>的短壁前长久地停留,反复吟咏着多年前就已背熟的词句。词句刻骨铭心,包容情绪万千,只有身临其间,才能真正感受到陆游和唐婉当年的怨恨、思念、悲痛与无奈。</p><p class="ql-block ql-indent-1">望着两首“钗头凤”,突然从内心深处理解了这对无奈的爱人,不再一厢情愿地怨恨难违母命的陆游。</p><p class="ql-block ql-indent-1">虽然当年他们有情人各分东西,而今天我们所见到陆游与唐琬同题的《钗头凤》词却并列一起,好似他们就是永恒的一对恋人。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">陆游对唐婉的痴情终生不改,四十年后,六十七岁的陆游重游沈园,看到当年题写《钗头凤》的半面破壁,老泪纵横,写下<b>“泉路凭谁说断肠?断云幽梦事茫茫。”</b>的绝句哀悼亡妻。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">小步于亭台曲径之间,似乎还在追思那一阙千古情觞,低声吟诵<span style="color:rgb(25, 25, 25);">着陆游和唐琬凄</span>美的爱情诗篇。满眼都是陆唐二人的背影,满眼都是人间斩不断的柔情。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">藏在绿树间的小亭叫做六朝井亭,是唐、五代、宋、明、清的亭阁和砖井,是沈园悠久历史的实物见证。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"> 附近有一个黑色4柱的双顶灰瓦宋井亭。这是王紫仲一九八六年初游沈园所题。<b>“沈园柳落絮,宋井冬生波。”</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">宋池旁边的“孤鹤轩”。亭内有“亭池”遗址。亦称“孤鹤哀鸣”,陆游因南宋朝廷昏庸,壮志难以实现,发出孤鹤的哀鸣。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">东苑,又被称为“情侣园”,位于古迹区东侧,花木繁盛,湖石众多,为典型的江南园林。</p><p class="ql-block ql-indent-1">情侣园虽然小,但小的颇具特色,据说这里就是陆游和唐婉再次相遇的地方。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">入园即有一尊太湖石峰,石上刻有文学家元好问的爱情名句:<b>问世间情为何物,直教人生死相许。</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b></b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b></b></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">琴台坐落于苑西,为一高台式建筑。“琴台”之名引典自古代俞伯牙与钟子期的“知音”故事,以祝愿现在的情侣们都能找到自己的知音。</p><p class="ql-block ql-indent-1">拾步上阶,站在高台看苑内全景。风徐徐地吹着,花红柳绿,碧水青山,悠扬戏曲,顿然神情恍惚。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">苑北有一翠玉般石桥,自西向东,自低而高腾越山涧,直达山巅,可见双圆相套式草亭。桥名“鹊桥”,借牛郎织女鹊桥相会之传说,亭称“相印亭”,喻“心心相印”之意。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">临近沈园的街边,在显著的地方,又看到了陆游和唐婉的塑像,从陆游和唐婉的塑像表情中,看到的是,俩个人面对爱情悲剧的凄婉和无奈。</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 陆游满面尘霜,仰天长叹。唐婉神情凄凉,泪流满面,她正在一字一句地吟咏着她那泣血之作,此景此情,让人潸然泪下。</p><p class="ql-block ql-indent-1">一个宋朝的园林,能够一代一代传下来,到今天还依然有名,竟然被冠以“诗境”者,也许只有绍兴的这个沈园。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">沈园的故事已经十分久远,但它却折射出人性中最真诚的情感,用催人泪下的诗词拨动了一代又一代恋人的心弦。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">谢谢🙏🌹!</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p>