韦元军的美篇

远近诗文

<p class="ql-block" style="text-align:center;"><b>《最后一杯马提尼》</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;">‍</p><p class="ql-block">子夜,</p><p class="ql-block">侍者为我送来一杯马提尼。</p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block">杯里,</p><p class="ql-block">是伏特加的气泡;</p><p class="ql-block">杯外,</p><p class="ql-block">是大海的波涛。</p><p class="ql-block">杯口,</p><p class="ql-block">一只橄榄在微笑。</p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block">螺旋桨的泡沫,</p><p class="ql-block">再多,</p><p class="ql-block">也会滚滚而去。</p><p class="ql-block">杯里的气泡,</p><p class="ql-block">破碎时,</p><p class="ql-block">自有微风知道。</p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block">我把心里的黑暗抛下,</p><p class="ql-block">让翻腾的泡沫,</p><p class="ql-block">把艰辛变成</p><p class="ql-block">夜里的一朵浪花—</p><p class="ql-block">悄悄地</p><p class="ql-block">化在月光的波上。</p><p class="ql-block">‍</p> <p class="ql-block">诗的故事: 我在檀香山上Celebrity Edge号游轮的第一天,心里存着在没有光污染的大海上看星空,便问客舱服务员,船上何处灯光最暗。他不假思索地说:“船尾的《落日酒吧》,那里会看到豪无遮挡的海景。” 因此,我常在夜深人静时去哪里,点一杯马提尼酒,希望和小时候的银河喝一杯。不料天公不作美,整个航程要么是明月当空,要么是乌云密布,没能如愿以偿地看到久违的浩瀚星空。</p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block">到悉尼的头一个晚上,忙着第二天下船的乘客大多在舱内收拾行李,酒吧里只有我一人,对着月明云淡的夜空发呆。侍者安东尼送来一杯加了冰块的马提尼。我正要付钱,他笑着说:“今晚这杯算是我送你的…”</p>