<p class="ql-block">小序:</p><p class="ql-block">偶见论“尊严”诗,颇有感触。他人以屈伸为智,以低头为达。余独守愚直,半身浮沉,柴米萦身,宁使身寒,不教心屈。一生碌碌,未攀功名,亦未取富贵。然自少至老,唯守一身傲骨。此身虽徽,却也守得寸心方正。因赋小诗,以明心志。</p><p class="ql-block">步韵一首,也说“尊严”</p><p class="ql-block">一、</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">生计艰难路亦迢,宁抛五斗未折腰。</p><p class="ql-block">从来不屑低眉事,岂效枭雄乞恕饶。</p><p class="ql-block">二、</p><p class="ql-block">生涯碌碌未低头,不向朱门乞寸柔。</p><p class="ql-block">纵使寒衣遮瘦骨,犹存清气傲荒丘。</p><p class="ql-block">附原玉</p><p class="ql-block">尊严</p><p class="ql-block">柴米萦身校路迢,敢辞五斗不倾腰?</p><p class="ql-block">低头非是难堪事,魏武华容亦乞饶。</p> <p class="ql-block">三、</p><p class="ql-block">素心原不羡飞鸿,贵者如云阙下逢。</p><p class="ql-block">我独闭门春涧里,满襟清气与山同。</p> <p class="ql-block">四、</p><p class="ql-block">守拙江湖远,心舟任去留。</p><p class="ql-block">一蓑烟雨里,长伴水云悠。</p> <p class="ql-block">五、</p><p class="ql-block">鹧鸪天•忍辱</p><p class="ql-block">自古英雄耐屈伸,能容胯下是真人。</p><p class="ql-block">布衣岂识吞声智,凡骨难担大业身。</p><p class="ql-block">藏锋锷,敛嚣尘,从来权贵忌骄嗔。</p><p class="ql-block">枭雄豪杰为争鹿,只有凡夫念故村。</p> <p class="ql-block">成大事者能伸能屈,余不能,终为布衣。宁向霜风挺瘦骨,不随流俗折腰身。寥寥小诗,不过是写尽平生一点执拗罢了。</p>