孔令祖山水画欣赏

孔令祖

<p class="ql-block">  青山入画亦如诗,笔走龙蛇墨未迟。</p><p class="ql-block"> 千岩万壑藏屋舍,一水分流见幽姿。</p><p class="ql-block"> 孔君挥毫承古意,皴法交错有奇思。</p><p class="ql-block"> 远观取势云烟起,近看成形石骨知。</p> <p class="ql-block">  峰峦叠翠接苍穹,雾锁深山几许重。</p><p class="ql-block"> 溪转石根清见底,光浮水面碎金同。</p><p class="ql-block"> 老树斜撑通幽径,茅檐半露掩林丛。</p><p class="ql-block"> 居此何须问名姓,一瓢饮水也仙翁。</p> <p class="ql-block">  墨色浓淡任挥洒,披麻带斧力透纸。</p><p class="ql-block"> 山骨嶙峋凭笔铸,云气空蒙借白始。</p><p class="ql-block"> 远势近质两相宜,腕底风云生妙理。</p><p class="ql-block"> 乙巳夏月笔未枯,古意新情共一纸。</p> <p class="ql-block">  大山巍巍立天地,屋舍悄然藏崖际。</p><p class="ql-block"> 雄浑本自乾坤气,静谧偏生烟火意。</p><p class="ql-block"> 文人胸中有丘壑,不在深林即远寺。</p><p class="ql-block"> 一画如棋布幽境,胜负不在刀尺里。</p><p class="ql-block"> 古朴原从黄土来,灵动却似春泉开。</p><p class="ql-block"> 重岩如铁存拙味,飞雾如纱扫碧台。</p><p class="ql-block"> 朴中见雅方为道,动里藏静始称才。</p><p class="ql-block"> 谁言山水唯摹古?笔底风流自剪裁。</p>