<p class="ql-block">序:</p><p class="ql-block"> 重阳之日,携妻重登冠豸山。因南国季节迟缓,故秋意欠浓。依稀间,酷暑尚存,不时须举袂拭汗;偶有山风拂过,顿时心脾沁凉,倒也惬意。几度唏嘘后,好不容易才登上山顶;极目远眺,整个城关平原尽收眼底;倏忽间,神思激越,心胸旷然。欣喜之余,惟憾儿孙异域,未能共享此良辰美景,思之,平时亦难承膝下之欢,一种孤寂感便油然而生。特赋诗词一首以记之。</p><p class="ql-block"> 沁园春·重阳登冠豸山</p><p class="ql-block"> 文/吴远才</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">节至重阳,携伴寻幽,共叩山扉。</p><p class="ql-block">见林深翠绕,犹存夏意;溪清石漱,时透秋晖。</p><p class="ql-block">天净如磨,禽鸣若诉,拾级风轻客忘归。</p><p class="ql-block">凌峰顶,瞰城关千里,屋舍依稀。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">凭栏喜溢心扉,却怅念、天涯儿女稀。</p><p class="ql-block">叹茱萸遍插,偏遗一室;风光正好,难共三杯。</p><p class="ql-block">旧句牵情,新愁蘸景,半是欢娱半是思。</p><p class="ql-block">归程里,把登高心事,付与斜晖。</p><p class="ql-block"> 七律· 重阳登冠豸山</p><p class="ql-block"> 文/吴远才</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">重阳携伴叩山扉,南国秋深翠未微。</p><p class="ql-block">溪漱石间声漱玉,天澄云外景澄晖。</p><p class="ql-block">凌峰尽览城关小,极目偏思儿女违。</p><p class="ql-block">最是茱萸空念远,半随欢意半随归。</p><p class="ql-block"> 2025.10.29</p> <p class="ql-block">七律·重阳晚秋图</p><p class="ql-block"> 文/吴远才</p><p class="ql-block">岭表秋光未减浓,丹枫映日染杉松。</p><p class="ql-block">篱边菊艳欺霜色,陌上橙黄坠碧丛。</p><p class="ql-block">偶有寒蛩鸣晚照,时存归雁掠晴空。</p><p class="ql-block">登高尽赏南国景,醉把茱萸庆岁融。</p><p class="ql-block"> 七律·重阳抒怀</p><p class="ql-block"> 文/吴远才</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">昔日传经崇敬老,今朝对镜忽成翁。</p><p class="ql-block">霜侵发际添秋意,菊绽篱边醉晚风。</p><p class="ql-block">岁月驰驹催鬓改,光阴逝水叹途穷。</p><p class="ql-block">且将杯酒酬佳节,珍惜余年乐此中。</p>