《山居記》

熙琦

<p class="ql-block" style="text-align:center;"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;">素弦轻拢流清韵,</p><p class="ql-block" style="text-align:center;">秋蕊斜簪映翠华。</p><p class="ql-block" style="text-align:center;">暂忘尘嚣寻雅意,</p><p class="ql-block" style="text-align:center;">时光慢品度清遐。</p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><br></p> <p class="ql-block">  </p><p class="ql-block"> 吾辞尘喧,居西山之麓。晨有薄雾漫阶,暮见归鸟投林,俗事皆远,心自澄明。</p><p class="ql-block"> 日起,烟缕轻飏,浅啜间,山风穿牖,携松涛入盏。午后无事,取旧琴横膝,不弹繁曲,只捻《平沙》数叠,弦音落时,阶前蚁行不惊,檐下蜂鸣自和。偶见篱边菊绽、竹畔兰开,便剪枝插瓶,置于案头,无需刻意排布,只顺花叶之姿,自有清趣。</p><p class="ql-block"> 夜阑,撤茶焚香,对灯翻旧卷,或凭栏观星。山月时隐竹梢,虫声忽停草际,万籁皆寂处,唯觉心与山融,意随云远。</p><p class="ql-block"> 居此数载,未觉岁月冗长,只知俗念日减。盖山居之乐,不在华堂美器,而在与自然相亲,与本心相近。虽无车马之喧,却有风月相伴,此境足矣,何复他求?</p>