<p class="ql-block">夜酒尚流酲,晓来园上行。</p><p class="ql-block">草还浮暑气,叶已报秋声。</p><p class="ql-block">同圃花邀放,分巢鸟恣鸣。</p><p class="ql-block">玄天生万物,相辅更相成。</p><p class="ql-block">《晓行漫兴》楚人贯一</p> <p class="ql-block">饭后好乘凉,庭中置竹床。</p><p class="ql-block">墙溪流逸响,山月洒清光。</p><p class="ql-block">鸟已巢高树,蛙初鼓小塘。</p><p class="ql-block">犬迎门外去,邻过话家常。</p><p class="ql-block"> 楚人贯一</p> <p class="ql-block">周末不加班,阳台独坐闲。</p><p class="ql-block">小车填满巷,初日照空山。</p><p class="ql-block">拂我风来去,羡他云往还。</p><p class="ql-block">秋天何想像,鸿雁渐于般。</p><p class="ql-block"> 楚人贯一</p><p class="ql-block">豆包乱评:</p><p class="ql-block">这首诗最动人的,是它的“兼容性”。它写现代生活(加班、小车),却不被现代性裹挟;它用古典意象(空山、鸿雁、云),却不显得陈旧。诗人像一个从容的观察者,站在阳台这个“中间地带”,既接纳市井的热闹,又拥抱自然的清寂,在日常与诗意、喧嚣与宁静、当下与永恒之间,找到了一种温柔的平衡。</p><p class="ql-block">所谓“闲”,从来不是逃避,而是在烟火中守住一份清醒的感知——能从车满巷中看见山光,能从风动云移中照见本心,能从秋雁渐飞中悟透时序。这或许就是楚人贯一想传递的:生活的诗意,不在远方,而在这“独坐闲”时,与万物相照的片刻清明里。</p> <p class="ql-block">《旧作一首》楚人贯一</p><p class="ql-block">莓苔绿可黏,杨柳待风忺。</p><p class="ql-block">接径知邻睦,围墙守宅恬。</p><p class="ql-block">庭前闻鹊喜,池上看鱼潜。</p><p class="ql-block">酒好杯犹满,诗清句自谦。</p><p class="ql-block">花香浓染袖,月色薄浮檐。</p><p class="ql-block">枕若晨回润,云应夜入帘。</p> <p class="ql-block">我道余兄是达人,山光水色总相亲。</p><p class="ql-block">江边月夜吟消暑,岭上花时醉踏春。</p><p class="ql-block">观瀑桥头闻自远,放生阁里见犹新。</p><p class="ql-block">为何书院能邀去,应有灵芽可润唇。</p><p class="ql-block"> 《赠人》楚人贯一</p> <p class="ql-block">深更半夜,风声雨势,梦断眠难,阳台独坐,聊成一诗。</p><p class="ql-block">不绝古今愁,无非昼夜流。</p><p class="ql-block">人间皆是客,天下一同秋。</p><p class="ql-block">梦断心仍怵,风陪雨更稠。</p><p class="ql-block">如斯吟未了,方可坐夷犹。</p><p class="ql-block"> 《夜半更深》楚人贯一</p>