作者原意一点通(续五十四) <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 陌 上 桑</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">日出东南隅,照我秦氏楼。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">秦氏有好女,自名为罗敷。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">罗敷喜蚕桑,采桑城南隅。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">青丝为笼系,桂枝为笼钩。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">头上倭堕髻,耳中明月珠。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">缃绮为下帬,紫綺为上襦。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">行者见罗敷,下担捋髭须。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">少年见罗敷,脱帽著帩头。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">耕者忘其犁,锄者忘其锄。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">来归相怒怨,但坐观罗敷。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">使君从南来,五马立踟蹰。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">使君遣吏往,问是谁家姝?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">“秦氏有好女,自名为罗敷。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">“罗敷年几何?”“二十尚不足,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">十五颇有余。”“使君谕罗敷:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">宁可共载不?”罗敷前置辞:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">“使君一何愚!使君自有妇,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">罗敷自有夫。”</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">“东方千余骑,夫婿居上头。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">何用识夫婿?白马从骊驹;</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">青丝系马尾,黄金络马头;</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">腰中鹿卢剑,可直千万余。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">十五府小史,二十朝大夫,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">三十侍中郎,四十专城居。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">为人洁白晳,鬑鬑颇有须。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">盈盈公府步,冉冉府中趋。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">坐中数千人,皆言夫婿殊。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 乐府,原为西汉武帝设立之音乐官署。 其职是派遣朝廷乐师到各地采集民乐歌谣,谱曲演奏,后因以名此类歌辞为乐府民歌。 今之所传汉乐府民歌多为东汉末年。 宋人郭荗倩编辑历代民歌《乐府诗集》。 值得一提的是最早载于陈代徐陵所编《玉台新咏》中的《古诗为焦仲卿妻作》,后人习惯用诗之首句作篇名, 叫《孔雀东南飞》。 该诗一千七百六十五字,凡三百五十三句。 为中国古代最长的叙事诗。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 本诗用第一人称来叙述故事的开头语,是民间歌谣之风格,让人感到亲切而真实。 好女即美女。 罗敷:古代美女,汉代女子多取为名。 第一段写出罗敷之美,无论她走到哪里,老头少年都爱看。 为了多看她一眼而忘了耕地锄禾,耽误劳作回家而受到妻妾之抱怨。 第二、三段描述太守乘五匹马拉的车子,在罗敷面前徘徊不前。 诗句全为对话。 大意是太守以及一大帮随从想勾引罗敷。 被她婉言谢绝,这些大官小吏,须发稀疏,步法缓慢。老态龙钟,走公府步,即“踱方步” 。 招摇显摆,道貌岸然。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 该诗写一个漂亮的采桑女,巧妙灵活地周旋于太守刺史与大官小吏。 通过诗文描述并赞扬女主人之坚贞智慧,同时揭露达官贵人之腐朽生活和丑恶嘴脸。 诗句中大多为对话,生动有趣,成功塑造采桑女罗敷之形象。 正面的铺叙,侧面的烘托,并用了渲染和夸张的艺术手法,所有的正是尔等诗文所缺乏的。</span></p>