<p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">一岁年龄一岁心,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">岁岁年年欢喜行,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">四时安然是美景,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">烟火如常是人生!</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 一个人敢当众说假话,是因为他知道没有人敢揭穿他;而一个人不敢当众说真话,也是因为他知道周围的人里头没有人会支持他。当坏人抱团,好人是一盘散沙的时候,好人的过度沉默,可以让坏人干尽所有的坏事。所以说,一个社会最可怕的,不是坏人的嚣张,而是好人的沉默。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">期盼、失望、看淡、感恩,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"><span class="ql-cursor"></span>我与旧事归于尽,来年依旧迎花开。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">凛冬散尽,星河长明,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">新的一年,万事顺遂。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">所求皆所愿,所行皆坦途。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">多喜乐,长安宁。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">寻常风月,等闲谈笑,称意即相宜。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">而今何事最相宜,宜醉宜游宜睡。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">日长睡起无情思,闲看儿童捉柳花。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">陶然无喜亦无忧,人生且自由。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">看山看水独坐,听风听雨高眠。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 顾城说的:“草在结它的种子,风在摇它的叶子。”——美不是草和风本身,而是它们背后那股生生不息的力量。 </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 美不是“满”,而是“空”。逛过苏州园林的人都知道,园子里最有意境的不是假山花木,而是那片留白的墙。墙上什么都没有,却映出了四季光影,成了天然的画布。中国画讲究“计白当黑”,八大山人画鱼,常常只画一条,剩下大片空白。但你看那鱼,仿佛在水中游动,空白处全是水。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 现代人总想把生活填满——满屏的信息,满屋的摆设,满脑子的焦虑。但真正的美,往往在“空”处。就像林清玄说的:“人间最美是清欢。”——清欢不是寡淡,而是留出空间,让美自然生长。 </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 美不是“快”,而是“慢”。蒋勋讲过一个故事:他在巴黎读书时,常去卢浮宫看《蒙娜丽莎》。每次只看十分钟,然后离开。十年后,他才敢说:“我好像看懂了一点。”现代人看展,常常是“打卡式”——拍张照,发朋友圈,转身就走。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 真正的美,需要时间沉淀。就像敦煌壁画,刚看时只觉得色彩斑斓,看久了才发现,那些飞天的衣袂里藏着风的形状,菩萨的眼神里有慈悲的光。慢下来,不是为了装深沉,而是为了让美渗透进生活。就像煮一壶茶,听一场雨,等一朵花开——美不是终点,而是过程。 </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 美不是遥不可及的奢侈品,而是触手可及的日常。就像顾城说的:“我们站着,不说话,就十分美好。”——美不是轰轰烈烈的仪式,而是细水长流的陪伴。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 真正的美,往往就在身边。去菜市场,看摊贩把萝卜摆成小山,青椒码成彩虹——这是生活的美;路过工地,看工人用砖块砌出整齐的墙,阳光下汗珠闪着光——这是劳动的美;甚至刷手机,看到一张老夫妻牵手散步的照片,背景是夕阳——这是时间的美。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 美不是标准答案,而是一个永远开放的问题。它可能是一幅画、一首诗、一片风景,也可能是一个眼神、一次呼吸、一场梦。真正的美,不是让你“懂”,而是让你“感”。就像蒋勋说的:“美是要用一辈子去完成的功课。”——它不是终点,而是路上的风景。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">茶一碗,酒一樽,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">熙熙天地一闲人。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">人生事,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">清风一枕,浊酒千杯。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">就这样;</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">隆重而来,悄然而去,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">世间萧散更何人,除非明月清风我。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">一年又一年,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">苍老了容颜,丰富了记忆,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">迎来了春光,送走了冬寒,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">感恩生活,也珍惜眼前!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">旧岁千般皆如愿,今年万事顶诚心。</span></p>