<h1>(一)</h1><h1>清风萧索落夜长，</h1><h1>朔气化去裹素装，</h1><h1>若得一日漫秋林，</h1><h1>便使千峰遍红黄。</h1> <h1>(二)</h1><h1>结露凝寒即为霜，</h1><h1>耀日晶莹七彩光，</h1><h1>看尽世上炎凉态，</h1><h1>不枉人间走一趟。</h1><h3></h3> <h1>(三)</h1><h1>朔气了却浮华场，</h1><h1>霜寒还原苍凉乡，</h1><h1>缘何萧瑟成绚彩，</h1><h1>只为别秋形色壮。</h1><h3></h3> <h1>(四)</h1><h1>霜为深秋染色笔，</h1><h1>风是岁月雕刻刀，</h1><h1>寒是一年圆满符，</h1><h1>苦是人生平安药。</h1><h3></h3> <h1>(五)</h1><h1>繁华不秋亦是荒，</h1><h1>秋叶无彩枉自伤，</h1><h1>若看万山上丹红，</h1><h1>须得一夜下繁霜。</h1><h3></h3><h3><br></h3> <h1>动态图片来自网络</h1>